Александар ДИНЕВСКИ, ИНТЕРВЈУ

СОРАБОТНИЧКИТЕ ДОСИЕЈА НА ВИСОКИТЕ ФУНКЦИОНЕРИ ГИ НЕМА ВО МВР ЗАТОА ШТО БЕА ЧУВАНИ НА ТАЈНА ЛОКАЦИЈА

Разговараше

Јадранка КОСТОВА

ФОКУС Каде го гледате дефектот на нашата лустрација?

ДИНЕВСКИ Лустрацијата како процес е толку искомпромитирана, што веќе тешко би можела да се врати во еден нормален колосек и да одговори на очекувањата на македонската јавност. Ние немаме извршено ниту темелна анализа на системот што го напуштивме. Не е доволно само да кажеш дека бил репресивен, туку како се одвивала таа репресија и на кој начин. Како поранешен припадник на таа служба, знам дека СДБ работеше за партијата, работеше според законите кои што беа донесени, според правилата за работата на службата што ги донесе Републичкиот совет за заштита на поредокот утврден со уставот. Програмската ориентација на службата ја определуваше партијата на власт. Службата не ги измислуваше непријателите, туку непријателите ги измислуваше партијата.

ФОКУС Службата била само извршител на партиските задачи?

ДИНЕВСКИ Ќе ви го илустрирам ова со еден пример. Во почетокот на 80-тите години стигна ферман од Сојузниот секретаријат за внатрешни работи, во кој што беше наведено дека најголем непријател на системот на социјалистичко самоуправување е граѓанската десница. Две години во службата се водеа дебати што се подразбира под граѓанска десница. Но, никој не можеше да дефинира што е граѓанска десница. Имаше и комични ситуации. Ние праќавме инструктивни телеграми на терен, кога еден ни врати, вели – луѓе, каде да ги бараме овие? Сите оние категории на непријатели,  кои што беа предмет на работа на службата, беа дефинирани од идеолошката комисија на партијата. Тие ја даваа рамката, а службата вршеше персонална идентификација на лицата кои настапуваат од такви позиции и кои спроведуваа таква политика.

ФОКУС Тоа и денес го имаме. Партијата на власт определува кој е непријател на Македонија, а потоа институциите само ги спроведуваат во дело овие насоки или црни листи.

ДИНЕВСКИ За жал, и по осамоостојувањето на Македонија повторно функционираше истиот систем на користење на службата за пресметка со непријателите кои ќе ги одреди партијата на власт, која и да е. Тоа трае речиси непрекинато.

ФОКУС Оние кои што се соработници на партијата на власт, тие, пак, добиваат одредени бенефиции, прават кариери … Се е исто!

ДИНЕВСКИ Во целиот тој репресивен систем, според мене кодошiте се најспоредниот дел.

ФОКУС Но, да не ги амнестираме сосема ваквите лица, затоа што некои одбиваа да соработуваат и заради тоа трпеа одедени последици. Проблемот денес е колку Комисијата за лустрација е на висина на задачите, стручна, компетентна и професионална?

ДИНЕВСКИ Комисијата според составот и начинот на која што е формирана, не може да биде дорасната за еден ваков процес.

Се знае кој член од комисијата на која партија припаѓа, не морате ниту да прашувате, доволно е само да ги слушате. Процесот на лустрација не може да се одвива кампањски и во зависност од моменталните интереси на одредена парија. Затоа реков дека тотално е искомпромитиран, што овозможува голем дел од вистинските соработници на службата, но и луѓе кои што пропагирале такви методи, да не бидат жигосани.

ФОКУС Според резултатите излегува дека и немало многу кодоши на идеолошка основа.

ДИНЕВСКИ Сосема е мал бројот на лицата кои што одбиваа соработка со СДБ и тие можат на прсти да се избројат. Авторитетот на службата и стравот од неа го сториле своето. Голем дел од лицата на кои им пристапила, прифатиле. Знам само еден до два случаи кои што одбиле да соработуваат. Инаку соработката се одвиваше на три основи, материјална основа, особено кај странски државјани. Потоа најголемиот дел беа ангажирани без материјална надомест, луѓето кои мислеле дека сето тоа што го прават има патриотска позадина. Третиот е компромитирачкиот основ, дали сексуална ориентација, недозволена врска, некоја незаконска активност. Лицето прифаќа соработка, за да не пукне брука. На таква основа е врбувана сопруга на еден странски амбасадор. Каде се проблемите според мене? Пред се, самата комисија според составот е дискутабилна, а проблематична е и валидноста на документацијата.

ФОКУС Зошто ја оспорувате валидноста на документите?

ДИНЕВСКИ Во неколку наврати документацијата на СДБ е уништувана. Првиот пат во 1967 година, според кажувања на постари колеги, после падот на Александар Ранковиќ. Вториот пат тоа се случи веднаш по смртта на Тито, во 80-тите години. И јас го затекнав тој процес, кога пензионирани 20- на работници на службата континуирано ги чистеа досиејата. Веројатно процениле дека после смртта на Тито може да се распадне системот. Мене ми беше чудно зошто би се уништувале досиејата кога тоа е една историја.

ФОКУС Имаше ли некој критериум по кој се уништуваа документите?

ДИНЕВСКИ Не ми беше познато по кој критериуми, но подоцна ми стана јасно, на пример кога го видов досието на Ченто, тоа почнува со неговата пресуда. Каде е неговата претходна активност и активноста на Службата? Сигурно прибирала оперативни сознанија. Третото уништување е во периодот кога пукна случајот познат како „8-мината“, а бев еден од нив. За прв пат тогаш, преку „Млад борец“, почнавме со аргументирани, отворени критики на функционирањето на службата. Тоа беше сигнал, веднаш да почнат да ги уништуваат досиејата. И после тоа, доаѓа периодот на осамостајувањето на Македонија, кога повторно има уништување  при секоја смена на власта.

ФОКУС После осамостојувањето, можно ли е да се уништуваат досиеја, без да има било каква трага? Зарем службата немала некаков потемелен пристап во евиденциите?

ДИНЕВСКИ До крај не можете се да уништите. Постои трага, но тоа е макотрпна работа. Поради тоа Комисијата за лустрација не може да функционира без помош на одредени поранешни припадници на службата, бидејќи тие знаат како се работело. Секое досије е во оргинал чувано, копирано, микро филмувано и дел од нив беа внесени во компјутер. Сега не знам дали целиот процес е завршен.

ФОКУС Според ова што го кажувате, излегува дека само некои споредни фигури останале во евиденцијата на кодоши, бидејќи немале моќник зад себе да го тргне или уништи нивното досие?

ДИНЕВСКИ Има тука уште неколку моменти. Прво, во 1987-ма година беше направена анализа од 4-тата управа (за аналитика)  на СДБ за состојбата со соработничката мрежа.

ФОКУС Колкава соработничка мрежа имаше тогаш?

ДИНЕВСКИ Според вкупниот број, не повеќе од 2.000 до 3.000 луѓе. Погрешна е информацијата дека службата имала десетици илјади луѓе. Најодговорно го тврдам тоа. Резултатот беше поразувачки дека најголем дел од соработниците се лица со ниско образование, со работно место чувар, шумар, на маргините од општествените збиднувања. Но, имаше една друга категорија на луѓе, кои активно соработувале со службата на многу повисоко ниво, и тоа е веќе проблем кој што ќе бара многу подетално истражување. Тие не влегуваат во оваа соработничка мрежа.

ФОКУС Тие имале некој повисок функционер на кој што му реферирале?

ДИНЕВСКИ За партиски или државни функционери, сеедно дали со соработничко досие или како предмет на интерес на службата, имаше едно скалило погоре. Кога ќе се помине тоа скалило, службата ги повлекуваше овие досиеја на непознато место, за кое јас не знаев дека постои, иако работев таму. Судбината на тие досиеа е непозната, кој и каде ги однел- не знам. За илустрација, кога се појави драмата Еригон од Јордан Плевнеш, во 1987 година, ми дадоа материјал и наредба да направам специјална информација за драмата. Материјалот не беше службена белешка, а беше и без потпис и наслов. Кога го прочитав, сфатив дека го правело лице, коа во најмала рака е литературен критичар или писател. Интересно во тоа пишување беше дека укажува колкава штета направила оваа драма. Дури не кара нас како служба што не сме ја забраниле. На крајот пишуваше „камион полн со експлозив поминува покрај вас, а вие не го ни заблежувате“.

ФОКУС Го идентификувавте ли кој е рецензентот- соработник?

ДИНЕВСКИ Не успеав да дознаам кој е, но сватив дека е во директна врска со ептен високите структури и дека нивните досиеја се држеа во апсолутна тајност.

ФОКУС Дали во Белград постојат досиеја кои се битни за нашава лустрација, а овде да немаме ние копија?

ДИНЕВСКИ Заблуда е дека КОС до 90-тата година има некакви досиеја кои што се однесуваа на некои наши граѓани. Предмет на интерес на КОС беа исклучиво воените лица и граѓанските лица во ЈНА и тоа чисто од контра-разузнавачки аспект, односно да не бидат заведувани од странски служби. Секој друга работа одеше преку нас. Ние бевме дел од тој единствен југословенски безбедносен систем. Без наша согласнот, КОС не смееше да врбува лице, граѓанин на РМ како соработник, ниту пак да го стави во обработка. Освен ако тоа лице не покажува дека активно делува против ЈНА, и тоа со наша согласнот, односно со согласнот на цивилната служба.

ФОКУС Дали ние во Белград можеме да очекуваме дека има некакви досиеја битни за нас?

ДИНЕВСКИ Многу малку.

ФОКУС Значи погрешен ни е правецот? Што се случува после 90 година, кога прекинуваат контактите со сојузните служби?

ДИНЕВСКИ Е дури тогаш прв пат на КОС и беше дадена таа политичка димензија, да се вклучи во следење на состојбите во Македонија. Бидејќи оддеднаш сојузната служба беше лишена од информации што се случува во Македонија.

ФОКУС Значи тогаш КОС можела да си превзема одредени соработници-функционери?

ДИНЕВСКИ Да, но тие ја проширија и соработката со граѓански лица, бидејќи беа лишени со нашите информации за состојбата во Македонија. И веќе самиот врв на ЈНА, со операциите Опера и Лабрадор, планираа да извршат политички преврат, и КОС веќе излезе надвор од своите надлежности и се обиде да ја имитира тајната полиција. Но, соработниците на КОС од овој период не можат да бидат предмет на лустрација, туку на кривична постапка, бидејќи се работи за соработка со странска разузнавачка служба, од моментот кога Македонија се осамостои.

ФОКУС Дали во вашите сознанија, КОС успеа да се инфилтрира во првата експертска влада, во собранието?

ДИНЕВСКИ Да, успеа да се инфилтрира и дури правеше планови за воен пуч во Македонија. Тоа требаше да биде изведен на 4-ти јули 1991 година, со учество на многу голем број наши граѓани. Тоа е моментот кога КОС веќе станува политичка сила и успеа да заврбува и дел од функционерите во владата, во парламентот и во министерството за внатрешни работи. Постои документ во СДБ за тоа, список од околу 100-тина лица, како активни соработници на КОС.Тој список со моето заминување во 1992 година, остана во службата, која поради намерно или ненамерно водење на погрешна политика, Слободан Богоевски дозволи целата таа стара структура која беше наклонета кон СФРЈ да воскресне и повторно да ги води истите процеси во Службата за државна безбедност.

ФОКУС Излегоа наводни досиеја за врвот на ДУИ, со кодни имиња „Мајка“, „Вујко“, „Ибар“, ама се кажа дека вакви документи нема овде.

ДИНЕВСКИ Во тие досиеја, можете да видите дека тие фигурираат како соработници на сојузната служба.

ФОКУС Може ли е, ако некој бил соработник на сојузната служба, овде да ги нема тие досиеа?

ДИНЕВСКИ Можно е да ги нема досиејата во целина, но податоци мора да има. Мора да има и согласност на македонската служба за одредено лице, кое што е по потекло од Македонија, да биде врбувано и да биде ангажирано до страна на сојузната служба. Второ, сојузната служба секогаш редовно е информирана за одредени настани врзани за одредено лице. Во самата служба задолжително мора да постојат такви информации, освен ако не се целосно уништени, во што јас се сомнеавам. Уверен сум дека не може да се избрише во целост, дека постојат некакви траги.

ФОКУС Дали, на пример, службата за соработници ги имала оние Македонци или Албанци, сеедно, кои делувале надвор од Македонија а се декларирале како борци за национална кауза?

ДИНЕВСКИ Апсолутно е точно. Матодите кои се користеле, биле најразновидни, но битно е да се знае следново. Има две категории на извори на информации – оперативна врска и соработник на службата. Разликата помеѓу нив е огромна. Самата оперативна врска не ни мора да знае дека разговара со инспектор на службата. Имаме случај во Полска, каде што полска пратеничка докажа на суд дека нејзиниот куќен пријател си пишувал службени белешки, ја третираа како соработник, а таа докажа немала поим за тоа. Кај соработникот на службата е сосема друга процедура. Прво се пишува предлог за ангажирање на лицето и во тој предлог точно пишува по кој основ ќе биде ангажирано лицето, за која проблематика. Се дефинира времето и начинот на остварување на контактите, се дефинира кое лице ќе го контактира.Тој предлог завршува со потпис на министерот.

ФОКУС Но и соработникот треба да потпише?

ДИНЕВСКИ Точно така. Се пишува под кој псевдоним ќе се води лицето. Можно е лице за кое што службата води досие и го следи, потоа да биде ангажирано, но претходно мора за него да се води постапка за негова пререгистрација за соработник, со добивање на нов псевдоним.

ФОКУС Во случајот со Владимир Милчин, ДБК даде одговор дека тој не е евидентиран како соработник на службата. Како е можно тогаш Комисијата за лустрација да го прогласи за кодош?

ДИНЕВСКИ Мислам дека е направена страшна грешка од страна на тој што го доставил документот. Комисијата очигледно е дека нема претстава за правилата на работа во службата. Ако знаеја, јасно ќе им беше дека тоа што оперативецот напишал дека ќе се разгледа можноста за негово ангажирање, не значи и негово ангажирање. Очигледна е тенденцијата. Јас не сум го видел досието, но од она што успеав да прочитам, неспорна е дилемата дека одлуката на Комисијата за лустрација е апсолутно невалидна. Не постои ниту негова ангажираност, не гледам ниту еден доказ дека би можел Владе Милчин да биде лустриран.

Заради тоа, со неговиот случај процесот се искомпромитира.

Овој случај е сличен со предметот на Трендафил Ивановски. во двата случаеви според мене постојат очигедни тенденции за лична пресметка со нив заради нивните денешни политички ставови, а не заради нивното минато. Трендафил бил малолетен и не можело да биде ангажиран по ниеден основ, а колку што забележав ги нема соодветните документи за негово ангажирање.

ФОКУС Постојат изјави на бивши функционери од сојузните тајни служби дека преку одредени фирми во Југославија, кои имаа свои претставништва во странство, делумно се финансирала и СДБ, а претставниците на тие стопански фирми, биле соработници за службата. Тука се спомена Генекс.

ДИНЕВСКИ Тоа е источен модел на организација. Во сите источни европски држави, вклучително и Југославија и во Македонија, постоеа фирми кои што беа под директна контрола на ДБК.

ФОКУС Кои беа такви фирми од Македонија?

ДИНЕВСКИ Во Македонија тоа беше „Технометал Вардар“, а на ниво на Југославија, да- тоа беше Генекс. Нивната функција не беше само финансирање на ДБК, туку побитна беше нивната разузнавачко-контраразузнавачката функција. Важна беше и економската шпиунажа. Сите трговски претставници на овие компании во странство, претходно беа обработувани од службата, се вршеше безбедносна проверка и укажување. Службата имаше двојна функција- контраразузнавачка,  да не бидат врбувани од  противничката служба. Но и разунавачка функција, бидејќи истите тие лица при секое доаѓање во земјата  задолжително реферираа.

ФОКУС Дали се водеа како соработници ?

ДИНЕВСКИ Да, сите имаат досиеа. Истото се однесува и за дописниците од странство на државните агенции, како што беше Танјуг. Една од функциите на службата беше заштита на одредени фирми и објекти од посебен интерес за одбраната и безбедноста на земјата. Списокот на тие фирми го правеше со одлука Републичкиот совет за заштита  на поредокот утрврден со уставот. Во самата служба постоеше оддел-заштита. На тој список се наоѓаа, на пример, фирмите за прозиводство на леб, јавните претпријатија, државниот архив, универзитетот, Нова Македонија, МРТВ, Македонската православна црква. Таа одлука ја имаа и тие и постапуваа по неа. Беа должни да соработуваат со ДБК. Имаше инспектор задолжен да им ги претставува сите планови во случај на опасност, за постапување во вонредни околности.

ФОКУС Каков статус во ДБК имаа директорите на овие претпријатија?

ДИНЕВСКИ Тие во службата беа третирани како соработници, но, беа должни да соработуваат согласно одлуката.

ФОКУС Сакате да кажете дека можеби не потпишале, но биле должни да соработуваат согласно законот?

ДИНЕВСКИ Беа должни да соработуваат по основ на одлука, на закон. Затоа треба да се цени не само формалната страна на соработката, туку и содржината.

ФОКУС Можеше ли да отиде некој претставник во странство, на тие големи македонски фирми, а да не е соработник на службите?

ДИНЕВСКИ Практично никогаш, бидејќи не само што се вршеше дали некое одредено лице е политички – безбедносно подобно, туку тоа имаше и друга улога- освен економскиот дел имаше и разузнавачка функција. Посебен предмет на интерес беше воениот комплекс на одредена земја, положбата на македонското малцинство во соседните земји, но и во земји како Чешка или Полска, каде имаше голем дел од Македонците од егејскиот дел на Македонија. Сите амбасадори и трговски претставници, пред да заминат, постоеше пракса да ги посетат сите служби во Југославија.

ФОКУС Дали оние кои што поминаа низ Министерството за внатрешни, како шефови на ДБК, имаа можност да копираат досиеа? Имам впечаток дека многумина поседуваат документи ?

ДИНЕВСКИ Тој процес особено е присутен од осамостојувањето. И не само тие, туку и голем дел од оперативните работници располагаат со одредена документација. За Доста Димовска располагам со потврдени информации дека прибрала многу досиеа, за кои што лично била заинтересирана, меѓу другите, претпоставувам дека е и досието за Љубчо Георгиевски, бидејќи го нема во историските архиви на МВР.

ФОКУС Имаше ли доста новинари кои беа соработници на ДБК?

ДИНЕВСКИ Службата имаше целосна контрола на тогашните медиуми. По осамоостајувањето, новинарите беа користени дел како соработници, но и дел како инструменти, на кои што има беа давани контролирани информации …

ФОКУС Дали беа свесни за тоа?

ДИНЕВСКИ Некои беа свесни, некои не. Некои и активно соработуваа со службата. Уште тогаш во некои новинарски текстови го препознавав ракописот на службата. Ова особено беше карактеристично за неделникот Пулс. Јас тогаш бев во ВМРО-ДПМНЕ, но го препознавав стилот и ракописот на службата, дека информациите во одредени текстови, практично се сознанија на ДБК. Подоцна се потврди тоа мое сомневање, со отворање на досиејата во 2000 година. Тоа беа истите информаци само новинарски преработени, бидејќи одредени елементи не може новинарот да ги знае, освен ДБК.

ФОКУС Тоа го препознавте кај еден новинар?

ДИНЕВСКИ Не, кај повеќе новинари. За жал, денес тие се едни од најголемите патриоти, борци за демократија. Онаа изјава на Фрчкоски, кога беше министер за внатрешни работи, за новинарите како печурки, практично ја отслика целата филозофија на тогашното дејствување на службата. На пример, новинарите создаваа клима за отстранување на одредени политички противници.

ФОКУС Еве и сега се создава.

ДИНЕВСКИ Да, и сега е истото. Некои луѓе истата улога ја играат, но сега за други газди.

ФОКУС Каква лустрација предлагате?

ДИНЕВСКИ Треба да се лустрираат оние методи на службата со кои што се повредени правата и слободите на човекот. Треба да се појде жртвата. Кои се жртви на системот и тогаш да се види кој придонел одредено лице да трпи последици, било во кариерата, било кривично. И без индивидуално анализирање на секој случај, не може да се донесе валидна и праведна одлука. Ако денес направиме нови жртви, тогаш лустрацијата ја промашила целта.

Легендарниот Benny Goodman инспириран од македонската музика ја создаде оваа прекрасна композиција.

LA RENCONTRE

Il:

Deux ans déjà…
Deauville n’a pas changé
Toi non plus, tu sais…

Elle:

C’est drôle…
Toujours ce rendez-vous au dernier moment
Ils sont là, comme avant,
Les voiliers, les goélands.
J’ai ta veste sur mes épaules
Pour me protéger du vent
Mais tu ne m’as pas encore embrassée.

IL:

J’avais envie de te revoir.
Finalement, on ne s’est jamais quitté,
C’est la vie qui nous a séparés

Elle:

C’est vrai, moi j’y pense encore,
À nos dîners en amoureux,
À ces bouquets de fleurs,
À tous ces télégrammes…
On dit que la passion, ça n’arrive qu’une fois.
Tu aimais l’amour dangereux, toi…

IL:

J’ai l’impression qu’il va pleuvoir
Deux ans déjà…
Deauville n’a pas changé
Moi non plus, tu sais…

Elle:

C’est bien…
Je vais retourner à l’hôtel,
Tu vas rentrer sur Paris,
Et puis tu m’appelleras un jour, peut-être…
Tu me diras : viens, et je viendrai
Comme d’habitude, tu ne diras rien, pourquoi ?

IL:

Donne-moi encore une cigarette…
J’aurai des souvenirs, plein de souvenirs,
Et beaucoup de nostalgie…

Elle:

C’est fou, moi aussi,
Ça fait du bien d’y penser,
Et j’ai du mal à oublier.
Tu vois, j’aurais voulu te dire je t’aime,
Là, maintenant, sur cette plage de Normandie
Mais… mais je crois qu’il est trop tard…

IL:

Oui, il est tard, il faut rentrer…

Наскоро ќе се појави од печат нова книга за Тоше Проевски. Работниот наслов е „Тоше Проевски, жртва на криминалните кругови“. Автор на книгата е новинарот Зоран Божиновски кој моментално живее и работи во Белград.

Ќе биде интересно, а богами и возбудливо!

… Gospodine, vie ne ste francuzin … ?!
Moite misli bea tolku daleku… sto mi se pristori deka toa e nekakov ambientalen zvuk, koj sosema slucajno doprel do mene. Ne pomisliv deka prasanjeto koe poveke nalikuvase na konstatacija, mi e upateno tocno mene. Veruvam deka i sekoj drug stranec sto bi se nasol vo neposredna blizina, bi go imal istoto cuvstvo. Gospodine, govorite li francuski… povtorno istiot glas , no sega sosema po cist, po jasen. Odednas se pribrav, kako da se vrativ od nekade… Na drugiot kraj od starata klupa na koja ostanav dosta dolgo, bese sednala edna starica. Prostete gospogo, mene mi zboruvate… ja prasav.
Da… mi odgovori kratko i bez da gleda vo mene, ja otvori svojata torba sto ja nosese so sebe.
Izvadi pleten crn sal i vednas go nametna na grbot.
Imase svetla koza, ocite i bea temni i cudesno svetlikavi, mozebi od ladniot veter sto lesno struese niz Pariz, po Sena, niz parkovite, niz aulite na Notr Dam, niz gradinata na Luvr… Nosese crni- svetlikavi cevli, sredno potkaceni, so vrvki. Mi se pricini kako da e od nekoj retro- francuski film.
Da, gospogo… i odgovoriv. Ne sum francuzin… Verovatno i izgledav nesto povisok od nivniot prosek, ili posvetol od drugite… Staricata go ponamesti salot i se zavrti kon mene.
Pomisliv da i go soopstam moeto poteklo, no nejzinoto prasanje bese pobrzo formulirano od mojot odgovor i sekako bese pobrzo upateno. Govorite li francuski… povtorno me prasa. Da, mislam… pristojno… Ne vi se dopaga li Pariz… prodolzi staricata. Ah, kako e mozno Pariz da ne mi se dopaga… Ima li takvi na koi ne im se dopaga…? Mozebi ima, kratko mi odgovori.
Vie, taka li pomislivte … prodolziv so moite podprasanja.
Da, mi se pricini kako da sokrivate nesto… rece staricata. Dolgo gledavte vo edno isto mesto, pomisliv deka vi prestanalo disenjeto…
Nejzinata pomisla oblikuvana vo prasanje, bese tolku tocna i precizna, taka sto istiot mig me voznemiri.
Zarem izgledam tolku tazno… se nasmeav. Se obiduvav da ja sokrijam vistinata, koja staricata samo vo eden mig uspea da ja razotkrie. Ne, ne… mozebi taka mi se pricini… spokojno mi odgovori.
Ispruzeteja vasata raka, da vi kazam za vasata idnina… i toa ke ve cini samo dve evra. Iskreno, mojata vozbuda postojano rastese sto odednas stanav od klupata. Ne, netreba… vi blagodaram… i odgovoriv, a dve evra ke vi dadam i bez toa. Eve, zemete… i podadov dve metalni paricki po edno evro. Gledajki vo mene bez da trepne, gi pozede parickite. Mnogu vi blagodaram… i vnimavajte na sebe. Svetot stana mnogu studen… a vasite oci… Pocuvstvuvav deka nitu edna sekunda poveke nemozam da ostanam vo drustvo na staricata i zatoa vednas ja prekinav, bez da ja soslusam poslednata recenica koja mozebi bese i nekakva poraka… neznam. Prijatno… kratko ja pozdraviv i brzo se upativ kon hotelot.
Dodeka se dvizev po patekite od gradinata, stotici nesredeni misli, neartikulirani spomeni, zelbi i sto li uste ne mi preleta niz glavata. Ednostavno, slucajnata sredba, koja mozebi za Pariz i ne e nisto cudna, so sigurnost izvrsi vlijanie na moite emocii, koi i bez toa bea dovedeni do tenka linija na izdrzlivost.
Vlegov vo hotelot, se upativ pravo kon barot, si naracav kafe i sednav na terasata. Mislite, kako da nemozev da gi oddalecam od onaa sredba, od onoj kratok dijalog so sosema nepoznata licnost, koja za tolku kratko vreme uspea da mi gi protrese emociite, koi so denovi ili meseci, a iskreno… i so godini me drzat vo nekakvo “otvoreno zaloznistvo” – si pomisliv.
Ah, go zaboraviv kafeto, veke mi se izladilo. Dobro, nikogas ne sum piel kafe nabrzina…
No ova, navistina bese mnogu ubavo, vistinsko kafe. Neznam zosto, no site ispieni kafinja pred toa, mislam na onie od izminative sedum-osum godini, kako da ne ostavile vpecatok za svojot kvalitet.
Ne bi mozel da napravam tocna procenka, no mozebi bea iljada i petstotini, ili, mozebi… mnogu poveke. Cudesno, drugpat sum go nemal toj odnos kon kafeto. Pretpostavuvam deka negovoto znacenje site tie godini, mi bilo vo vtor plan…Veke mi stana ladno. Morav da se kacam vo mojata soba i da se oblecam soodvetno. Mi se cini deka nikogas do sega ne sum ispil kafe so takvo zadovolstvo. Da, cesto pati sum posakal da bidam sam i da ispijam kafe vo ambient na relativno spokojstvo, no iskreno, ne pametam deka nekogas kafeto mi bilo predmet na razmisluvanje.

Najcesto takvata druzba sam so sebe i samo so edno kafe, bila motivirana od najintimnata duhovna potreba, barem za eden mig da sozdades nekakov imaginaren svet i da pobegnes od realnosta,
od vistinata… Eh, vo takva virtuelna sostojba se e poinaku. Na momenti imas cuvstvo deka zivees za dvajca i sekako nemas tocna procenka dali zivotot ti odminuva so zabaven, ili, so zabrzan ritam…
Mozes da gi ispravis site nepravdi, da ja pronajdes vetenata ljubov, onaa “sovrsenata” od bajkite, da odgovoris na prasanja na koi dotogas bilo prosto nevozmozno, da objavis vojna i na kraj da se pomiris so neprijatelot, pa duri i da mu prostis…
Ladniot veter, se poveke go cuvstvuvav. Navistina mi stana premnogu ladno i zadolzitelno morav da stanam. Moeto kafe veke bese ispieno. Francuzite go sluzat mnogu skrzavo…
Razbiram sto e kratko kafe, no ova mi se cinese deka e mnogu kratko, edvaj se zabelezuvase sodrzinata.
Ne e vazno, moeto kafe bese mnogu ubavo, imase nesekojdneven sarm… mi ovozmozi vo malku vreme da izziveam uste eden cel zivot.
Nokta poleka pagase vo Pariz. Stotici milioni svetilki, kako da ne dozvoluvaat da zabelezis deka denot odminuva. Da, da… nesomneno Pariz e velicenstven!

… … …

Pariz. Hotel “De Elysee”
17. 10. 2010
Goce Dimovski

Во прилог на обемната дискусија на мојот претходен пост за проблемот со името на нашата земја, го објавувам интервјуто на Павле Воскопулос, член на раководството на „Виножито“ објавено во денешниот број на „Дневник“. Ставовите на Воскопулос се доста интересни и го заслужуваат нашето внимание!

Прифаќам префикс „етнички Македонец“

Бранко Ѓорѓевски

Денес сум револуционерно расположен…

Песната и спотот се прекрасни. Нешто повеќе за Натали Кардон – овде!

Lyrics to Hasta Siempre :

Aprendimos a quererte
Desde la historica altura
Donde el sol de tu bravura
Le puso cerca la muerte

Aqui se queda la clara,
La entranable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara

Vienes quemando la brisa
Con soles de primavera
Para plantar la bandera
Con la luz de tu sonrisa

Aqui se queda la clara,
La entranable tranparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara

Tu amor revolucionario
Te conduce a nueva empresa
Donde esperan la firmeza
De tu brazo libertario

Aqui se queda la clara,
La entranable tranparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara

Seguiremos adelante
Como junto a ti seguimos
Y con Fidel te decimos
“Hasta Siempre Comandante”

Aqui se queda la clara,
La entranable tranparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara

Тоа летно попладне  во почетокот на осумдесеттите портокаловиот автобус на Транскоп – Битола на познатата релација ББ – Битола – Брајчино и назад истовари само двајца чудни патници. Млад пар, на свои дваесеттина години, облечени прилично чудно за селската конзервативна средина.

Тој: со долга костенлива виткана коса, негувана брада, цвикери „ленонки“, облечен во џинс со кожено елече и карирана тексас кошула и високи кожени чизми на нозете. На грбот ранец (од него  никогаш не се откажа кај и да одеше), со голема патничка торба во десната и огромен касетофон во левата рака.

Таа: со долга плава права коса, тркалезно румено лице, облечена во долг индијански бел летен фустан до земја, наметната со шарено кадифено елече со цветчиња и летни сандали, помал ранец на грбот и патна торба  во десната рака.

„Море, море… кои се сега овие?“ – веднаш реагираше селското разузнавање кое од памтивек го водеше женската популација. „Сигурно се хипици, се „напиле“ дрога па заспале или го промашиле автобусот“ – беше нивната прва оценка.

Откако постоеја некоку моменти на Полената (средсело) разгледувајки ги високите планини кои се протегаа на сите страни наоколу, необичните гости полека се упатија кон селската продавница (кооперација) , епицентарот на сите настани во селото.

„Јас сум Дамјан од Словенија, а оваа ми е пријателка фрау Моника од Германија“ – се претставија пред одборот за дочек сочинет од целокупното машко население. „Останавме тука и автобусот се враќал назад дури утре сабајле во 5 часот. Ако има некаде да преспиеме?“ – додаде Словенецот будно следен од љубопитните погледи.
„Е де, знаеме и гледаме… и да сакате понатаму не можете, освен ако не сте тргнале кај мечките. Последна станица… Не се секирајте ќе ве сместиме некаде“ – утешно ги советуваа.

Се сместија кај еден од нив, но по еден час Словенецот сам се врати во кооперацијата подобро да се запознае со своите гостопримливи домаќини. Набрзина му беа прочитани основните правила на однесување зачинето со повеќе пива и исечен мезен нарезок на бела месарска хартија со чачкалици и поголема количина „вегета“.

Запознавањето се одолжи до сабајле, автобусот пак замина…

„Не се секирај, попладне пак ќе дојде автобусот и утре ќе си одиш“ – го утешуваа домаќините. Вечерта се повтори истата сцена…  Дамјан сериозно се вклучи во „читање“ со новите пријатели кои добронамерно го советуваа:  „Слушај, поарно е да останеш со нас до сабајле а после во 4 ќе си ја земеш пријателката и директно ќе си заминеш. Ќе те испратиме со музика…“

Така и би… автобусот пак замина празен.

Наредниот ден Дамјан доби понуда која не се одбива – А да останеш тука? Ете има празни куќи чии сопственици од странство и ќе дојдат за едно сто години. Ќе ти дадеме една и седи слободно.

Дамјан се согласи, Моника со нескриено задоволство… Вредниот Словенец веднаш ја среди, самиот си направи мебел од дрво, платно и коноп,  ја офарба и наслика (!) внатрешноста на просториите и стана дел од селото. Еднствениот електричен апарат што го користеше беше неговиот касетофон!

Извонредно се вклопи во екипата – научи добро да пие, да игра Бељот и се разбира да пцуе… Од него пак присутните слушаа за земјите во кои никогаш не биле, додека помладите со задоволство ги слушаа хитовите од неговиот касетофон (единственот електричен апарат што го користеше) од светските музички групи Битлсите, Стоунси, Дип Парпл, Лед Цепелин, Свит, Слејд…

Не помина долго време низ селото се пронесе блага ангелска вест – Моника е благословена!, на општа радост на женскиот дел на популацијата која ете имаше неповторлива прилика да ги провери своите гинеколошко акушерски знаења, додека машкиот дел од популацијата со нетрпение го чекаше денот кога новопечениот татко ќе го прослави тоа во кооперацијата. Изненадувањето беше уште поголемо кога дознаа дека новите комшии одлучиле породувањето да биде дома! Нешто што во селото се немаше случено којзнае од кога…
Кутрата Моника… со денови беше облетувана од бабичките слушајки ги нивните долги монолози за прерано починатиот сопруг, за синот во Америка кој и испратил најубава честитка за Нова Година и цели десет долари во неа, смешкајки се и одобрувајки иако не разбираше ниту збор!

Дојде и тој ден…

„Имаме нов човек!“, како куршум проструи веста низ селото предизвикувајки нескриена радост кај сите. Дамјан и Моника добија син -  Сан (Сонце)! Остана енигма како успеа да ја породи Моника таа ноќ кога едвај го довлечкаа до дома видливо „наштиман“ од кооперацијата. Немаше жена што не ја посети новата мајка на повојница, зачудено гледајки како новороденчето наместо во нови „купечки“ е облечено во старите волнени пелени одамна исфрлени од употреба пред налетот на новото.

Времето минуваше. Парите кои им стигнуваа козјнае од каде проретчија. Помошта од селаните беше недоволна. Дамјан почна да работи се’ и сешто да обезбеди егзистенција, но во зафрлениот крај тоа беше повеќе од уметност. Некој се сети на неговите сликарски способности и предложи да ја наслика малата црквичка Свети Танас која токму тогаш се градеше. Дамјан прифати и се зафати со работа… На ѕидот останаа неколку прекрасни фрески со неговите иницијали „DK“…

Но тоа не беше доволно за егзистенција… и еден ден селаните со жалење констатираа дека Дамјан, Моника и Сан ги нема… Заминаа тивко и мистериозно исто онака како што дојдоа… Никој повеќе не слушна ништо за нив…

Останаа само спомените, изреката „Ко Дамјана со ранецот“ и насликаните фрески на ѕидовите од празната куќа и црквичето…

…. ептен лично… со причина и повод…

…мисијата продолжува….

…. оригиналната верзија….

Колумната на проф. Д-р Јове Кекеновски во весникот „Време“ која ја пренесов на овој блог предизвика голем интерес во политичките и новинарските кругови во земјата. За првпат еден од поранешните еминентни претставници на владејачката партија ВМРО ДПМНЕ јавно проговори за постоење на криминални активности и во актуелната власт.

Иако во текстот не беше посочено ниту едно име и презиме сепак изнесените сериозни обвинувања јасно упатуваа за кого всушност станува збор.

Меѓу оние кои први се препознаа во неа е и Борис Змејковски , екс генералниот секретар на ВМРО ДПМНЕ , екс  лидер на ВМРО Вистинска, а денес актуелен директор на Спортската сала „Борис Трајковски“, кој деновиве поднесе тужба против Кекеновски за сторено кривично дело „Клевета“ казниво според член 172 став 2 од КЗ на РМ. Па така наскоро ќе присуствуваме на еден интересен и возбудлив судски спор во кој на различни страни ќе се најдат довчерашните партиски соборци и лични пријатели и во ВМРО ДПМНЕ и во ВМРО Вистинска.

Во текстот директно никаде не се споменува Змејковски и според моите согледувања најверојатно се препознал во овој дел:

„Навистина не ми е јасно зошто досега не се преземени мерки кон очигледниот криминал на директорот што ја градеше, а денес и управува една од спортските сали во државата. Жално е што и покрај оставката на претседателот на Надзорниот одбор на оваа институција за која пишувам, кој јавно не се согласи да потпише документи и ситуации со десетина пати зголемени цени, надлежните не преземаа ништо. Човекот си даде оставка, која беше прифатена како да не било ништо и притоа експресно е назначен нов претседател на Надзорен одбор, кој без око да му трепне ги потпишува овие ситуации. Новиот претседател на надзорниот одбор брзо се снајде во својата нова улога и влезе во веќе разработената шема. За случувањата и бескрупулозната кражба во оваа институција не беа доволни ниту пишувањата на еден македонски неделник. За информација на читателите ваквите објекти во Република Хрватска чинат најмалку 7-8 пати поевтино отколку што неговата изградба чинеше кај нас. Претпоставувам дека не е преземено ништо досега поради големиот срам што ќе пукне во јавноста, бидејќи директорот на овој објект партијата на власт од политички мртовец го претвори во активен потрчко, но и поради неговото блиско пријателство со директорот на УЈП на РМ.“

Чудно е што владејачката партија на која се однесуваа дел од овие обвинувања воопшто не реагираше на нив иако јавно беше прозвана за посериозни работи од овие во кои се препозна Змејковски.

Како и да е … станува возбудливо!

Во историскиот од и битисување на секој народ честопати наидуваат тешки и судбоносни моменти на преиспитување, моменти кога треба да се донесе Одлука од која најдиректно зависи судбината и иднината на народот и државата, моменти на искушение и неизвесност.  Тоа се моменти кога доаѓаат до полн израз есенцијалните тежненија и стремежи на народот, неговиот интелектуален и историски капацитет и подготвеноста да се соочи со предизвикот и да изнајде вистински одговор кој ќе ги трасира патиштата за неговиот натамошен развој и просперитет.

Во исто време тоа се моменти во кои на дело се тестира способноста, визионерството и дораснатоста на политичките лидери на кои народот им ја доверил својата судбина и иднина да го водат напред, да ги акцептираат неговите вистински интереси и изнајдат решенија за нивна реализација. Кај секој народ постојат различни струења, движења, идеи… Големите лидери станале „големи’’  токму тогаш кога успеале сите тие различни струења да ги обединат во јасна мисла и свесна акција која е доволно силна и величенствена да ги надрасне разликите и постигне национално единство на сите политички субјекти.

Стекнавме слобода на еден дел од својата територија препуштајки ги останатите два дела  на геноцид и асимилација на Грција и Бугарија („на Срем не на Солун!“), стекнавме независност со југословенска опашка која сеуште се влече по нас („со право да…“), станавме членка на ООН со променето име, знаме и Устав, со анахрон спор за името кој сеуште трае,  ја изгубивме војната во 2001 година и ја редефиниравме државата во Рамковна, не призна најмоќната држава во светот, а ние ги удривме темелите на федерализација како најава за идната поделба на државата… Никогаш асолно не се израдувавме на татковината!

Денес македонскиот народ повторно стои исправен пред ново искушение – влез во НАТО и Европската унија по цена на најсветото што го има: ИМЕТО МАКЕДОНИЈА!

Пред нас наидуваат тешки денови на искушение и темни облаци повторно надвиснаа над Македонија, денови во кои земјата е оставена на ветрометина, а нејзините водачи со неподнослива леснотија тргнале по патот на предавството. Просто е застрашувачки и загрижувачки несериозниот и неодговорниот пристап и на власта и на опозицијата кон ова суштествено прашање од кое зависи судбината и иднината на целиот народ. Со блажено незнаење, наивна простодушност или отворено квинслинштво мнозина поитаа да го поздрават  најновиот предлог на медијаторот Нимиц како „шанса која не смее да се пропушти“, како излез од тунелот во кој две децении живурка цел еден народ чиј удел во светската историја, култура и наука е немерлив.

Да, драги мои веќе е сосема извесно дека работите стануваат кристално јасни  и сигурни:

2.    нашите политички лидери и од власта и од опозицијата тргнале по тој пат на предавството.

По најновите изјави на Баросо, Солана,  Фуере, Папандреу, па и на премиерот Груевски, „Денот Д“ за нас (спред некои изјави 7 Декември) експресно наближува.  На преговарачката маса веќе се наоѓа планот кој е во оптeк подолго време и за кој повеќе е од очигледно тајно се преговара меѓу двете страни.  Тоа е  познатиот грчко-американски план за решавање на спорот усогласен на дводневната средба помеѓу државниот секретар на САД Кондолиза Рајс и грчката министерка за надворешни работи Дора Бакојани, а кој во себе ги содржи следните точки:

3.  Македонија добива покана за НАТО и ЕУ;

5.  Двете страни се откажуваат од било какви територијални претензии.

Еве го пред нас „разумниот компромис“ со кој дефинитивно ќе се затвори дводеценискиот спор во кој не турна „мудриот“ претседател Киро Глигоров чии трагични последици допрва ќе ги почувствуваме.

Историјатот на настанувањето на спорот е познат како и ставовите на двете спротивставени страни кои во изминатиот долг период суштински не се променети и покрај одредени навидум приближувања кои се чини уште повеќе го искомплицираа и со тоа придонесоа за фактичка неможност од негово решавање.

1)    Потценувачки однос кон ова прашање од страна на македонските власти.

Со ваквиот дефанзивен, необмислен и  неорганизиран пристап Македонија не успеа да создаде поволна меѓународна позиција во одбрана на своите легитимни права и обезбеди вистински и долгорочен стратешки партнер на меѓународен план, а со погрешната политика на сегашната владејачка гарнитура ги изгуби поранешните (пред се’ САД и Германија) или пак истите беа неутрализирани (Република Турција). Трагикомично и со неверување ги примавме вестите – Дора во Лондон – Антонио во Могорче, Дора во Вашингтон – Антонио во Подареш, Дора во Анкара – Антонио во Кичево…  Ние споменици, Грција лобисти!

Сите досегашни позитивни резултати на овој план како што се признавањето под уставното име од 126     земји членки на ООН  (меѓу кои и 3 од постојаните членки на Советот за безбедност на  ООН) и приемот во некои меѓународни асоцијации, повеќе се должи на некои други околности отколку што е резултат на македонската надворешна политика и изградена стратегија. Македонското раководство не успеа да ја искористи евидентната наклонетост на САД за време на Бушовата администрација и да стави крај на спорот со што трајно би се зацврстила  нејзината меѓународна позиција и осигурала внатрешната стабилност. Сегашната позиција на Македонија во овој спор е крајно неповолна и загрижувачка особено по доаѓањето на новата администрација на Барак Обама на чело на САД и активното вклучување на неколку земји членки на ЕУ отворено на страната на Грција.

Жестокиот притисок врз македонското раководство, тешката економска состојба во земјата, како и погоре споменатите слабости значително придонесоа за создавање на своевиден општ негативен политички консензус на сите политички субјекти и од власта и од опозицијата за потребата од прифаќање на т.н. „разумен компромис“,  односно менување на името на државата.  Diferentia specifica меѓу нив не е оправданоста, потребата или нужноста од ваквиот потег туку пред се’ прашањето за одговорност кое неминовно ќе уследи по неговото решавање. Опозицијата одговорноста за ова уште од сега ја упатува на Владата на Никола Груевски и ВМРО ДПМНЕ, додека премиерот преку исфрлање на идејата за референдум се обидува истата да ја префрли врз народот без да се води сметка за негативните и погубни последици кои ќе произлезат од таквиот чекор во однос на националното единство и внатрешната стабилност на земјата.  Референдумот за едно вакво круцијално прашање нема никаква историска, политичка или правна основа и со самото тоа е нелегален и нелегитимен.

Решението кое ни се нуди во форма на некаква придавка или додавка на нашето име  не е крај на нашиот дводецениски од по пеколот. Не драги мои!  Тоа „решение“ е почетокот на нашиот крај, нашата Пандорина кутија од која ќе излезат сите зла, нашата „Црна дупка“  во која ќе биде проголтана сета наша славна историја и сите ние како такви, антички или словенски сеедно, нашите свети места, херои и предавници…. само слепци и наивни не можат да ја разберат и сфатат заднината не целото ова сценарио кое по системот „чекор по чекор“ (промената на знамето, на Уставот  – делот за правата на нашето малцинства во соседните земји, па пак на Уставот  – Рамковниот договор) ги руши темелите на нашето постоење како народ со своја држава.

А еве зошто:

-    Србија  -  статусот на Македонската православна црква

Настаните кои се регистрираат дома и во соседството веќе го најавуваат ваквиот расплет на настаните.

Историјата познава многу примери на вистински геноцид извршен врз поедини  народи (Евереите, Ерменците, Македонците…), на нивно мистериозно исчезнување (Маите) или пак постепена асимилација од страна на поголеми и посилни народи (Индијанците во САД, Абориџините во Австралија), но сеуште не е познат случај каде еден народ самиот доброволно се самоуништува! Така, тоа што не им успеа на многуте освојувачи и окупатори на Македонија од антиката до денес еве на најдобар пат е да им успее на нашите (не)легитимни водачи.

Лидерот на новата политичка партија Љубе Бошковски денес упати остри критики кон Владата, а особено кон лидерот на владејачката пртија ВМРО ДПМНЕ Никола Гуевски.

Љубе Бошковски најнапред се осврна на, како што тој оцени, „лошите резултати од досегашното владеење на Никола Груевски, недостатокот на толку многу најавуваните странски инвестиции, а и тие што влегоа на македонскиот пазар се покажаа како катастрофални„ , посочувајќи го притоа примерот со Сведмилк.

Притоа, Бошковски посочи документ на ВМРО ДПМНЕ на кој е потпишан генералниот секретар на партијата Мартин Протуѓер, на кој на четири страници се упатени препораки до општинските комитети на ВМРО ДПМНЕ и нивните градоначалници, за тоа како „да лажат дека досегашното работење е успешно„ а Бошковски посочи дека во тој документ, стои препорака и за елиминација на партијата Обединети за Македонија и него лично, како лидер на партијата. Бошковски посочи дека Груевски и неговата партија вршат притисоци врз своето членство во врска со Бошковски, но и покрај тоа, како што вели Бошковски, цели комитети на ВМРО ДПМНЕ веќе се приклучиле кон неговата партија, неколку актуелни пратеници на владејачката партија исто така ќе преминат кај него, а со двајца, кои се веќе сигурни, интензивно се разговара. Бошковски наведе дека пратениците и видните членови на партијата на Груевски потпишувале и хипотеки за своите куќи, за да ја изразат својата лојалност кон партијата и гаранција дека нема да преминат во друга партија, односно во партијата на Љубе Бошковски.

За неговата посета на Рамуш Харадинај, Бошковски истакна дека е тоа нормален разговор на лидери на две опозициони партии кои имаат голема шанса да ја добијат власта, а Харадинај има изразена подршка на Македонија и дека таа соработка  треба да продолжи. За некакви идни коалиции со некои од опозиционите партии, а најмногу се мисли на СДСМ, Бошковски истакна дека засега нема никакви преговори, но дека Груевски и самиот признал дека тој и другите видни членови од опозиционите партии се прислушкувани, и дека ВМРО ДПМНЕ на чело со нивниот лидер Никола Груевски сакаат „политичко уништување„ на Љубе Бошковски.

Веста е пренесена од „Форум“!

Пред нас се вонредни парламентарни избори на кои треба да ги избереме оние кои ќе не водат во наредните години. Резултатите засега ги оставам настрана, иако анкетите зборуваат за уште еден триумф и мандат на сегашната владејачка гарнитура. Има едно прашање кое како по правило секогаш ми се поставува пред сите избори – Зошто тоне Македонија и тогаш кога на власт се едните и тогаш кога се на власт другите? Повремените проблесоци на успех овде онде повеќе ги доживувам како прелетени метеори во ноќта отколку како вистински одраз на промислена политика која води кон резултат за општо добро на нацијата. Гневот од тапкањето во место уште повеќе ме совладува кога знам дека на ова  богато и плодно парче земја што се вика Република Македонија, живеат (само) 2 милиони луѓе!  И тоа не обични туку луѓе со богата историја и култура, припадници на народ (и народи) кои ја задолжиле светската историја и цивилизација. Истите тие каде и да отидат – успеваат (!) значи способни,  а овде во сопствената земја се борат со сиромаштијата, невработеноста, со диктатот (некаде и диктатурата на моќните партиски или финансиски олигархии), потонати во безнадежност, апатија очај…

И сега, пред овие избори на кои пак ни се нуди некоја опиплива надеж, пак си го поставувам истото прашање – Каде се корените на злото што не турка во бездна и не ни дозволува да се одлепиме од земја. Ако ништо повеќе барем да нема гладни….

Мојот одговор во следното продолжение.

Задоцнив со продолжението од претходниот пост. Намерно… Сочекав малку партиите да ги објават програмите и отпочнат со кампањата. Заради атмосфера и „уметнички дојам“… Сполај им на помошта…

И покрај сериозниот број апологети на теоријата на заговори (кое помалку или повеќе можеби навистина и постои), одговорот на поставеното прашање сепак ќе мора да го побараме овде и тука меѓу нас. „Изворите на злото“ кои како оловни тегови две децении не влечат кон дното, сепак се наши – македонски и што побргу тоа го разбереме толку подобро за нас!

Најпрво, она што во изминатите два месецa предизвика најголем интерес и расправии во македонската јавност (кои сеуште траат), а тоа е отсуството на национално единство за виталните и стратешки интереси на Македонија. Декларативните заложби брзо се топат пред налетот на теснопартиските интереси. Дури и за такви прашања како што е приемот на Македонија во ЕУ или НАТО, за што постои речиси плебисцитарна стопостотна поддршка кај македонските граѓани, двата главни политички субјекти на политичката сцена имаат различни видувања – едните се за влез во овие институции „по секоја цена“ сега и веднаш (!), а другите се за влез но не по секоја цена! И така ова прашање заедно со прашањето за спорот со Грците за нашето име кое е во тесна врска со претходното, стана централно прашање на нивните изборни кампањи! „Олеснителна“ околност е што и по две децении Македонија нема изготвено општоприфатлива национална програма за развој на земјата. За разлика од научните академии на соседните земји (Албанија, Србија; Бугарија, Грција) одамна изготвија такви програми по кои работаат нивните влади, нашите мудри глави од МАНУ сеуште анализираат… анализираат… анализираат…. Помеѓу две кавги за хонорари и дневници…

Дефектите во нашиот демократски систем се вториот основен извор на нашите проблеми. Нашиот Устав има генетска вродена маана која оневозможува контрола врз власта, па така демократијата се сведе на состојба во која народот може да кажува што сака, а власта (поточно Владата) да прави што сака! Онака демократски… Додуша по Уставот и законите, контролната функција е доверена на Парламентот кој може да ја избере но и разрeши аздисаната и корумпирана Влада. Арно ама праксата од изминатите години го покажува токму спротивното – Парламентот одамна е претворен во обичен сервис на било која Влада! Зарем некој очекува дека пратениците кои по правило се дел од вториот или третиот ешалон некогаш ќе побараат одговорност од Владата во која (пак по правило) се наоѓа првиот ешалон односно раководството од матичната партија? На пример пратеникот Ѓорчев да побара одговорност од премирот Грувски или Бендевска од (евнтуалната) премиерка Шекеринска! Теоретски – Да, ама ај нека проба… А да замислиме поинаква ситуација – највисоките раководства на партиите да останат во Парламентот, а во Владата да бидат избрани лица кои немаат партиска функција, ќе имаме ли контролирана Влада?

Поврзано со претходното е и прашањето за деформираната улога на партиите во нашиот систем! И нивните сегашни програми јасно ја покажуваат нивната неприродна деформирана улога да функционираат како држави во држави – тие вработуваат (ДПА – 100 иљади Албанци!), тие признаваат држави (ДУИ ќе го признае Косово!), а ВМРО ДПМНЕ и СДСМ нема прашање што го заборавиле дека ТИЕ ќе го средат. Во „нормалните држави“ тоа се прашања од доменот на државните органи, а политичките партии само ги промовираат генералните правци на развој на државата. Кај нас нормално се е поинаку и наопаку – партиските органи одамна ги супституирале државните институции и тие одлучуваат за се’ – од приемот на чистачка до примот во НАТО! Партиската припадност (и лојалност кон водачот) е основен критериум за вработување, напредување или добивање на функција! Сите вредносни (па и морални) критериуми паѓаат пред налетот на партиската книшка која се претвори во carte blanche за влез во системот! Се што е надвор од тој систем е туѓо, невредно, беззначајно… Одтука и поделбата на „наши“ и „ваши“ проследена со висок степен на нетрпеливост и омраза меѓу припадниците на едната или другата опција, од најгоре па се до најзафрленото село, до последната фамилија…. Наместо конкуренти добивме непријатели, наместо борба на идеи и програми присуствуваме на гладијаторска борба за власт по секоја цена вклучитeлно и меѓусебни пресметки. Во еден таков амбиент (последните пресметки меѓу ДУИ и ДПА се само парадигма на хроничната болка на сите избори досега), ниедна програма не може да успее колку и да е добра и реално спроведлива.

Ирелевантно е за нас (М.м.е) Кој прв почна?

Додека течат изборите, а Македонија и натаму тоне во Балканската баруштина, само по себе се поставува прашањето: ИМА ЛИ ДНО?

Како хиени кои намирисале свежа крв, потомците на Аспарух, Телец, Омуртаг… повторно тргнаа во офанзива кон Македонија. Букурешкиот самит повторно ја активира старата антимакедонска коалиција Грција – Бугарија – Србија (со тоа што овие последните нешто беа попасивни од „оправдани“ причини и презафатност со цртањето на сопствените граници) која проработи со полна пареа, потврдувајки го уште еднаш старото правило – Злосторниците секогаш се враќаат на местото на злочинот (во конкретниот случај кобниот Букурешт)!

Татарската офанзива на македонскиот блогерај се интензивира уште во почетокот на март (иако нивното присуство е константно) со наближувањето на самитот на НАТО, а продолжува и сега со несмалена жестина. Тезата им е стара, излитена и нам добро позната – нема македонска нација! А се спомене на некој пост „Македонија“, „ Македонец“ „ВМРО“, Љубчо Георгиевски или историја, еве ти ги во чопоративен напад како и нивните „славни“ претци монголоидните Татари (види погоре). Скарани со логиката и со здравиот разум (галиба толку им сече) се убија докажувајки дека тоа што не постои (ние Македонците) – навистина не постои! Веројатно ова е уникатен пример во светската наука каде за нешто што не постои (се разбира по нивната скудоумна логика) се трошат толку сили, средства, се фалсификуваат документи за да се „докаже“ дека навистина е така. Да те чува господ!

Бајрактарот на овие нови татарски хорди (знамето е она со коњската опашка) е бездруго Shali, има и свој блогкоментари (прку 1500 за само три месеци!). Се обидувам да разберам што мака го снашло, што зло го спопаднало еден Бугарин како него со денови и ноќи да кисне на македонскиот блогерај со една единствена цел – да провоцира негирајки го нашето потекло! Нема друго обрзаложение освен дека е само еден од оние платени антимакедонски пропагатори! Тука веќе имам донекаде разбирање за него – мора од нешто и да се живее, а нашиот јунак поштено си го заработува лебот! Се обидов на два три пати со коментари (реплики) да му укажам дека таквиот негов пристап предизвикува омраза кај нас Македонците кон бугарскиот народ ама џабе. Човекот си има своја агенда и упорно си работи на неа…. – празен како и неговата глава, но затоа пак се распишал еден куп

Нам не ни останува друго освен да ги игнорираме (ова ќе биде мое последно занимавање со нив) и да се смееме на нивните глупости!

За крај наградно прашање: КОЈ ОД ОВИЕ ДВАЈЦА Е ПРЕДОК НА БУГАРИТЕ А КОЈ НА МАКЕДОНЦИТЕ?

АСПАРУХ AЛЕКСАНДАР

Волен Сидеров, лидерот на “Атака“, смета дека тоа е историска шанса за Бугарија  по мирен пат да успее да си “врати“ територии, и дека тоа став на неговата партија кое го покренале уште минатата година. Во изјавата за новинската агенција “Фокус“, Сидеров вели: “Тоа е веќе се наоѓа во претставништвото на Европската унија во Софија и во Европскиот парламент. Станува збор за следното. Нејскиот мировен договор е потпишан со државата Југославија – тогашно Кралство на Срби, Хрвати и Словенци, меѓународноправен субјект кој сега не постои, бидејќи таа држава се распадна. Тука се појавува прашањето дека ако субјектот на еден договор не постои, што станува со самиот договор?Логично следува, дека тој договор повеќе не важи, односно териториите, кои се наречени Западни, треба да и’ бидат вратени на Бугарија. Ние се надеваме на соработка од ЕУ во однос на ова прашање“

Според него, ако ЕУ донесе правилна одлука, тоа нема да е “прекројување“ на границите  но можно е да има реакции од страна на Србија. “Нашите европратеници дејствуваат по однос на ова прашање. Мислам дека можеме сериозно да го поставиме ова како услов за прием на Србија во ЕУ“, изјавил Сидеров.

Во соопштението за јавност „Атака“  бара „враќање“ на оние територии „населени со Бугари“, кои се наоѓаат во состав на денешните држави Србија и Македонија, да и бидат вратени повторно во владение на Бугарија. Според оваа партија  „Србија и Македонија не се правни наследнички на Кралството на Србите , Хрватите и Словенците. Србија не беше призната за правен наследник на Југославија од страна на ООН и од меѓународната заедница, а ПЈР Македонија дури не е призната под своето уставно име. Според тоа, Нејскиот договор нема нема правна сила спрема Србија и ПЈР Македонија и е недејствувачки во однос на Западните територии и Струмица, поради исчезнувањето на државата која го потпишала. Тоа значи дека одземените територии од Бугарија, по тој договор, треба да и’ се вратат“, било наведено во сооштението на “Атака“.

***

Во серијата „бисери на мудрости“ на доајенот на македонските експертутки Љ.Д Фрчковски, ја бележиме и најновата објавена во неговата колумна во Дневник, во која ни помалку ни повеќе предлага формирање на „концентрациона Влада на голема коалиција“. Нејзина програма: влез во НАТО во 2009, датум за преговори во ЕУ истата година, визна либерализација за ЕУ истата година и соочување со финансиската криза истата година.

Така бае Фрчко… Иако „од авион се гледа“ (што би рекол Грујо) личниот мотив за ваквиот ингениозен предлог – неговата опседнатост со власта и болката што никој сериозен не го игра па овде веројатно гледа некаква полушанса за come back во политиката, сепак заслужува малку поголемо внимание. Не е случајно, ниту наивно…

По правило ваков тип на влади се формираат според онаа народната : „Кога дува бура и кучето и мачето спијат заедно!“ Составена од претставници од сите политички партии во парламентот.

Вообичаено, ваква Влада се формира во три случаеви:

1) кога изборните резултати се такви да ниедна партија не може да формира стабилна влада

2) кога земјата е соочена со сериозна политичка или економска криза

3) кога земјата е во воен конфликт.

Првиот случај не може да биде услов за формирање на ваква Влада – ВМРО ДПМНЕ има огромно и убедливо мнозинство во Парламентот и екстра стабилна Влада!

Вториот услов кој беше доста актуелен после редовните избори во 2006 година поради невклучувањето на ДУИ во Владата доведе до познатиот Мајски договор, нови избори и нова Влада! Обидот за реприза на овој услов преку новата формулација – непостоење на политички дијалог, форсиран од опозицијата но и од европретставникот Ерван Фуере, засега не дава резултати!

Значи, останува третиот услов – КОНФЛИКТ! И тоа воен налик на оној од 2001 година кога за прв пат се промовира токму таква Влада. Резултат: Рамковен договор и редефинирана држава македонска! Значи ако првите два не се доволен повод и причина за таква Влада, останува третиот !!! А таман помисливме дека тоа нема да се повтори…

Знаеме дека Фрчко е шарлатан и ебиветер, но не е безопасен, особено линковите што ги има со странските подземни сили кои не се за потценување! Неговиот предлог случајно или не се совпадна со повторното активирање околу Македонија на Меѓународната кризна група (ICG) и неизбежниот Едвард Џозеф, бунтот на Косоварите за најновиот предлог на Бан Ки Мун за статусот на мисијата ЕУЛЕКС на Косово и нејзината функција која апла сугерира поделба на новата државна творба (!), заканата со економската криза во земјата, масовно незадоволство, штрајкови и … убиство на полицајци!

Така некако почна во 2001 година – со убиство на полициска патрола кај Арачиново….

Фрчко е еден од авторите на Рамковниот договор. Што ли ќе смисли сега???

За поубаво да ја поминете оваа ноќ… до следното утро!

Following the sun, to find the one
Who’s giving you the wings to fly
Following the sun, the golden one
Losing sense for space and time

Can you feel the waves of life
(Can you) hear the sigh of love
Do you believe in it ?

Following the sun, just for the one
Till you’ll find the door you thought
Following the sun, like everyone
Searching for a sign of hope

Have a look up to the sky
See the billion stars above
Cos (maybe) on one of them
You’ll spend your further life

Љубомир Данаилов – Фрчкоски е еден од кандидатите за претседател на Репубиката на претстојните избори на 22 Март годинава. Неговата официјална биографија и ставови (често менливи и прилагодливи според неговите лични потреби) е горе долу позната. Но, далеку поинтересна е неговата неофицијална биографија што си ја создал како носител на јавни функции (министер за внатрешни работи, „експерат“ и како граѓанин. Еве го мојот скромен придонес кон расветлување на оваа исклучително интересна страна од неговата личност.

Сите афери на Фрчко:

- Аферата „Дувло“ -  неовластеното прислушкување на опозиционата ВМРО ДПМНЕ  во 1992 година;

- Аферата „Сина птица“ – неовластено инволвирање на МВР – ДБК во формирање на паравоена формација од припадници на ВМРО ДПМНЕ од внатрешноста истата година;

- Формирањето  на голем број полициски досиеја од страна на ДБК (сега УБК) за припадници на опозицијата;

- Кршење на ембаргото со Србија – шверцот со нафта, цигари …;

- Доделувањето на дозволи за отварање на фри – шопови на граничните премини (еден од нив и на сопствениот брат);

- Полициските интервенции (тепањето на народот) во Куклиш, Радовиш, Радолишта, Бит Пазар, Гостивар, Мала Речица, Ѓорче Петров…;

- Негирањето на  постоење на организиран криминал во Македонија и сменувањето на Павле Трајанов, тогашен шеф на јавната безбедност во МВР;

- Јавните набавки на Рејбанки, коњи, уметнички слики…;

- Договорот со ЗУС за изработка на пасоши, лични карти и други документи за МВР;

- Атентатот врз претседателот на државата Киро Глигоров во 1995 година;

- Аферата „Амфора“ – или тајните преговори со елементи на поткуп со грчкиот генерал Грилакис во врска со името не земјата  (пари, Ролекси, амфори…;

- Барањето хонорар од „валканите“ пари од партијата ВМРО ДПМНЕ (6000 марки) за „консултантски услуги“ на претседателот Трајковски;

- Тепањето и малтертирањето на сопствената жена (поранешната);

- Тепањето на жена на паркинг (види на претходниот линк);

- лажниот сведок за атентатот на Глигоров;

- клевета за Груевски, клевета за Трајанов;

И така натаму… и така натаму… и така наВаму…

Списокот е отворен и за други подзаборавени афери!

Затоа: ГЛАСАЈТЕ ЗА ФРЧКО!!!

Како што пишува денешен „Вест“,  МВР покренало постапка за обнова на истрагата на трагично починатиот министер за внатрешни работи од првата експертска Влада во независна Македонија, Јордан Мијалков! Случајно или не еден од првите постови на мојот блог беше токму прашањето:  Кој го уби Јордан Мијалков? Затоа чувствувам обврска повторно да се навратиме на оваа интересна тема.

Текстот од „Вест“ го пренесувам во целост:

МВР, со допис до претседателот Бранко Црвенковски, побарало евентуални докази или какви било информации од претседателскиот кабинет во врска со сообраќајната несреќа во која трагично животот го загуби првиот министер за внатрешни работи Јордан Мијалков, а која се случи во јужна Србија пред 17 години. Актуелната раководна гарнитура во МВР одново го отворила случајот, заверен како класична сообраќајна несреќа, и работи на негово расветлување.

Неофицијално, од кабинетот на Црвенковски било одговорено дека таму воопшто нема документи за несреќата, дека тогашен претседател бил Киро Глигоров и оти ако имало такви документи кои би можеле да и помогнат на истрагата, тие сигурно и биле предадени на полицијата и би требало да се наоѓаат во МВР.

Помошник-министерот за внатрешни работи Иво Котевски ни потврди дека одново се работи на истражување на околностите во кои загина ексминистерот Јордан Мијалков. “Во моментов не можеме да даваме детали за случајот. Штом ќе има нови информации, јавноста ќе биде информирана”, кусо ни одговори Котевски.

На 19 декември 1991 година, Мијалков, кој беше член на експертската Влада на Република Македонија на сега покојниот премиер Никола Кљусев, без никаква придружба, со возачот тргнал за Белград, на наводна инцидентна покана на тогашниот сојузен министер за внатрешни работи Петар Грачанин. Требало да има состанок на републичките министри за внатрешни работи со Грачанин.

Незгодата се случила кај Врање. Според извештаите од српските власти, врнело снег, а возачот на Мијалков возел брзо. При разминување со друго возило, колите се удриле, службениот автомобил се извртел, по што неколку пати се удирал во ограда. Властите констатирале грешка на возачот на министерот Мијалков.

“Јордан Мијалков не починал од ударот. Тој излегол од колата, викал за помош. Остана нејасно зошто српските полициски власти не го пренеле директно во Скопје, на специјалистички прегледи, или барем да го однеле со хеликоптер до Белградските клиники. Место тоа, го маткале низ Врање и човекот починал од болки од скршените коски, а не од повреди на витални органи, зашто при обдукцијата такви не биле пронајдени. Но на овој момент не се обрнало внимание во тогашната куса истрага во Србија, која беше прифатена и од владина комисија во Македонија”, раскажува за “Вест” тогашен висок полициски функционер, близок до актуелната власт.

Но премиерот Никола Груевски, внук на Јордан Мијалков, уште пред две години јавно кажа дека ниту тој, а уште помалку синовите на покојниот министер Сашо и Влатко Мијалкови се согласуваат со официјалната верзија за татковата смрт. Груевски тврдеше дека вујко му не починал од последиците од сообраќајката туку од посттрауматски шок. Тој тврдеше дека веднаш по несреќата српската полиција одбивала да го однесе повредениот министер во болница, со објаснување дека немале бензин.”

Ќе се затвори ли конечно овој случај или пак како и многупати досега повторно ќе присуствуваме на уште една забава за јавноста?

Аферата „Севсо“ е една од најпознатите светски афери на нелегална  трговија со антиквититети која триесет години ја потресува светската јавност и во која се инволвирани или директно поврзани  дури седум држави, две големи аукциски куќи, еден богат лорд, голем број научни работници, историчари, археолози, музеолози, дилери со антиквитети, но и четири убиства и потрошени огромни пари.

Се работи за фантастична колекција од 14 римски сребрени садови датирана во периодот на доцната антика (350 -450 година од нашата ера) година со вкупна тежина од 30 килограми, од кои најрепрезентативниот примерок е со дијаметар  од 70 сантиметри и тежина од 9 килограми. Сите примероци на овој исклучително редок и капитален колективен наод се со фанатастична изработка декорирани со  сцени од античката митологија и секојдневниот живот. На еден од предметите  е изгравиран натпис на латински јазик:

Hec Sevso tibi durent per saecula multa
Posteris ut prosint vascula digna tuis

(May these, O Sevso, yours for many ages be
Small vessels fit to serve your offspring worthily)

Одтука потекнува и името на целата афера „Севсо“ со уверување дека овие скапоцени предмети му припаѓале на римскиот патрициј Севсо (според некои толкувања се работи за римски генерал). Според проценките на експертите колекцијата е проценета на на 100 милиони фунти, но добрите познавачи сметаат дека на т.н „ограничени аукции“ нејзината вредност би можела да достигне до фантастични половина милијарда долари!!!

Потеклото на колекцијата, локалитетот и археолошкиот контекст  сеуште претставуваат мистерија иако досега три држави пријавиле дека потекнува од нивните простори (Либан, Хрватска и Унгарија) и полагаат право на негова сопственост согласно Хашката конвенција за заштита на културното наследство во случај на војна од 1954 година  и Конвенцијата на УНЕСКО од 1970 година.

Целата приказна започна во 1982 година кога анлискиот лорд  Spencer “Spenny” Douglas David Compton, седмиот маркиз од Нортхемптон преку Питер Вилсон, кој до 1979 година  бил претседател на аукциската куќа  Sotheby’s купил 10 сребрени садови од извесен Халим Корбан, Либанец кој поседувал своја антикварница во хотелот „Хилтон“ во Виена. За овие предмети лордот издвоил 2 милиони долари и  веднаш се обидел колекцијата да ја продаде на музејот на Ј.Paul Getty за 10 милиони долари, но  се покажало дека документите за потекло на наодот се фалсификат со што и започнува целата афера. Имено, кустосот на музејот утврдил дека понудените документи дека колекцијата е пронајдена во античкиот град Трир во Феникија се фалсификат така што договорот пропаѓа, а целиот случај добива третман на нелегална трговија со антиквитети.

Во наредните години лордот Compton ја збогатува својата колекција со уште четири сребрени предмети од кои последниот го набавува во 1987 година од познатиот трговец со антиквитети Антон Ткалец, Евреин од Србија кој живее во Виена, а има и своја аукциска куќа во Цирих,  Швајацарија. Оваа зделка  со „симпатичниот Југословен“ ќе биде причина да проработи „балканската линија“  и во целата афера покрај Либан да се вклучат уште две држави – Хрватска и Унгарија кои се обидоа да докажат дека колекцијата потекнува од нивните простори и дека е нивна сопственост согласно меѓународните прописи.  Токму овие држави ја спречија најавената продажба на колекцијата  на аукција во  Sotheby’s во 1990 година (тогашната проценка беше 40 милиони фунти) и покренаа судски спор за докажување на потеклото. Постапката ја покрена СФРЈ, но со оглед на тоа што истата во меѓувреме се распадна истата ја продолжи Хрватска.

Либан се откажа од постапката веднаш бидејки се покажа дека понудените документи се фалсификат.

Унгарија тврдеше дека колекцијата е пронајдена на локалитетот Сабатбатјан во селото Полгради на езерото Балатон каде се наоѓала двоспратна римска палата која ја уништиле Варварите во 7 век од н.е. Колекцијата ја пронашол сиромашното момче Јозеф Шумег во 1980 година и ја продал на локалните дилери кои ја однеле директно кај споменатиот Ткалец. Шумег започнале да го посетуваат дилери со антиквитети од цел свет, за да после една таква посета истиот е пронајден мртов при што со аутопсија е утврдено дека најпрво бил задавен.  Освен тоа, Унгарија како доказ го потенцирала и  натписот „PELSI“ на еден од предметите што е латинско има на езерото Балатон.

Хрватската  верзија на настанот беше дека колекцијата е пронајдена во 1961 година во близина на Пула (според  друга верзија на Титовиот остров Ванга), при што бил направен увид на лице место од страна на двајца полицајци, кои подоцна биле одведени кај висок функционер на Воената безбедност кој им наредил да молчат за наодот со оглед на тоа дека колекцијата била наменета за Тито.

После тригодишен спор Апелациониот  суд на Њујорк во 1993 година конечно пресуди дека колекцијата сепак му припаѓа на лордот Compton и ги отфрли барањата на Либан, Хрватска и Унгарија.
По избивањето на аферата и Србија пројави интерес пласирајки (засега неофицијална) приказна дека колекцијата  „Севсо“ потекнува токму од античкиот град Сирмиум кај Сремска Митровица!
Духовите повторно се разбрануваа во 2006 година кога аукциската куќа  Bonham’s од Лондон организираше лимитирана продажна изложба на целата колекција (исклучиво со покани од сопственикот на „Севсо“) чија почетна вредност достигна фантастични 100 милиони фунти!

Епа вака…

Веднаш по дознавањето за оваа афера, тогашните југословенски власти во 1989 година упатија циркуларна телеграма  до сите републички органи за внатрешни работи и култура со барање да испитаат дали колекцијата потекнува од  просторите на тогашната СФР со цел да се покрене постапка за нејзино враќање во земјата. Прва реагираше Хрватска која ја пласираше приказната дека овие артефакти ги пронашле припадници на ЈНА кои копале ровови некаде во Далмација, а потоа истата во странство ја однел еден од синовите на Тито.

Според одредени информации и македонските државни органи уште тогаш презеле одредени активности за утврдување на потеклото на оваа исклучително вредна колекција. Како резултат на тоа добиени се сериозни почетни информации дека истата најверојатно потекнува од античкиот град  Добер во близина на Валандово (според една)  или од лоkалитетот „Цареви Кули“ кај Струмица (според друга верзија).  На ваков заклучок придонеле и некои аналогни докази за кои се верува дека се во врска со „Севсо“!

Дали Македонија ќе биде следната која ќе се вклучи во трката за сопственост на ова неверојатно богатство од непроценливо историско и културрно значење?

Во екот на засилена антимакедонска кампања која ја поведе Грција против се’ што е македонско, потпомогната од група подопашници од т.н. „Банда на Сорос“ , во денешна „Нова Македонија“ е објавено писмо како реакција на ваквата антимакедонска хистерија кое го пренесувам во целост:

=================================================================

Ние долупотпишаните им даваме целосна поддршка на Владата на Република Македонија и на сите невладини субјекти што се залагаат за обнова на спомените за нашата античка историја, наследство и култура.

Најенергично се спротивставуваме на некоректните напади, обиди за омаловажување и навреди против славното античко минато на Македонија, кои во последно време синхронизирано се спроведуваат низ медиумите од страна на некои наши новинари, политичари и други поединци и интересни групи. Не знаеме дали во некоја друга држава постои ваква срамота – некој толку жестоко да си ја напаѓа сопствената античка историја.

Возобновувањето на истражувањата за нашето античко минато воопшто не значи никаков национализам. Напротив, со ваквите активности само се исправа една историска неправда кога на Македонците за време на претходниот систем тенденциозно им беше оневозможувано и забранувано да ја истражуваат својата етногенеза и во антиката.

Категорично ги отфрлуваме манипулациите дека сите ние што сме се залагале за исправање на неправдата кон античкомакедонската историја сме биле против ЕУ и НАТО. Напротив, ние долупотпишаните агилно се залагаме за евроатлантската интеграција на Македонија, но истовремено сме и за зачувување на македонското достоинство. Не можеме да сфатиме како може патот за ЕУ и НАТО да ни биде отворен доколку се декларираме како Словени, а да ни биде затворен доколку (врз основа на аргументи) изјавиме дека и античките Македонци го внеле своето етнокултурно наследство во денешната македонска нација.
Токму тезата за наводното „чисто словенско потекло“ на денешната македонска нација има елементи на расизам, бидејќи форсира „чисто“ етничко потекло.

Сите оние што навредливо се нафрлуваат против културата и славната историја на античките Македонци и против вистината за нашите етнокултурни врски со нив, автоматски ја напаѓаат и Македонската православна црква, според која денешните Македонци се потомци и на античките. Овие субјекти ги напаѓаат и членовите на македонските организации во преостанатите делови на Македонија, кои исто така себеси се сметаат за потомци и на античките Македонци, а ги навредуваат чувствата и на припадниците на речиси целата македонска дијаспора. Ние не се откажуваме ниту од средниот ниту од новиот век, но се прашуваме кој зошто сака да ја ампутира античката историјата на Македонија? Зарем овие субјекти не знаат дека самото име МАКЕДОНИЈА е античко име? Јасно е дека ставовите на овдешните субјекти што ја напаѓаат античкомакедонската историја се идентични со ставовите на официјалната грчка антимакедонска пропаганда. На овие субјекти им укажуваме дека античкомакедонската историја никогаш нема да биде предмет на лицитација.

Впрочем, етногенезата на Македонците и на сите народи во светот се утврдува со факти, а не со желби и фрустрации на поединци и интересни групи на кои очигледно дека материјалниот интерес им е пред историската вистина.

Александар Донски, историчар
Аристотел Тентов, професор
Миленко Неделковски, новинар
Рубенс Муратовски, актер
Славко Манговски, новинар

Се вклучив на TWITTER и кога таму види чудо!

СЕКОЈА БУДАЛА ИМА НАЈМАЛКУ ПЕТ ПРИВРЗЕНИЦИ! ОВОЈ ЗАСЕГА ИМА САМО ТРОЈЦА…
Другарчето на Глигоријевиќ и натаму провоцира. Си го бара со боринче…

Веројатно е премногу страшно кога пред твои очи се руши светот во кој си пораснал и уживал, а без притоа да подигнеш нешто потешко од лажица. Навикнати на незаработени туѓи пари стекнати со арамилак, на загарантирано вработување заради Татица, на изнуден и лажен авторитет заради функција а не поради способност, обземени со евтин турбофолкснобизам зачинет со јагнешко и виски, денес кога сиот тој свет неповратно се руши пред нивните оџагорени очички, сосема е разбирливо зошто скокаат до небо!

Како риби оставени на суво се прпелкаат во тињата што им ја оставиле нивните моќни родители, истата онаа тиња во која се удавени судбините на иљадници умни и слободољубиви луѓе врз чија несреќа е изградена нивната лажна среќа, нивниот конформизам,но и нивната духовна беда!

Нивните креатори им оставија систем што безмилосно го цицаа, но истите тие потајно им завидуваа на оние другите кои беа надвор од него – на бунтовните, слободоумните, на патриотите, на непокорните… Чувството на понизност кон Владетелот остави пустош во нивните глави, безидејност,медиокритетство, неспособност и интелектуална инфериорност умешно маскирана со моќта на државниот апарат, со функцијата, со бедната улога на бескрајно понизни, безлични но послушни слуги на системот што беше на умирање!

И во новиот систем успееја да опстанат. Вгнездени во сите пори на системот со камелеонска умешност својата идеолошка матрица веднаш ја заменија со новата курентната и профитабилна. За нив впрочем никогаш и ништо не било свето! Нит партија, нит идеологија, а најмалку морал! Не се ниту лево, не се ниту десно, а всушност насекаде каде можат да ја нахранат својата паразитска жед за власт и моќ. Света е само нивната удобност, нивната позиција, парите… Послушноста и сервилноста на која навикнаа во претходниот систем се покажа пак успешна. Стариот организам кој беше на умирање повторно се реинкарнира, завиен во демократска обланда како невладини здруженија, како самопрогласена авангарда, елита, јавност…

Сега кога и тоа а на пат да пропадне немаат друг избор освен бледо, прозирно и фрустрирано имитирање на оние од кои некогаш се гадеа, ги презираа, ги убиваа… Оние кои беа вистинската авангарда, оние кои ја најавија македонската демократска пролет, луѓето со свој став и дигнитет! Одтука и нивната сегашна агресивност, одтука и нивната спобудалена жестокост, нивниот очајнички крик за победа над неминовната смрт на нивниот лажен систем на вредности, на нивниот кичерајски свет!

Бедници…

П.С. Постот е мој коментар на блогот на Алекс Букарски.

Клипот е ставен по идеја од кај Избеган!

Д-р Васил Тупурковски:

„БРУТАЛНА ПОЛИТИЧКА РЕПРЕСИЈА!“

(Октомври 1989 година на веста за суспендирањето на Осуммината од РСВР)

20 години подоцна…

Александро (еден од Осумината):

БРУТАЛНА ПОЛИТИЧКА РЕПРЕСИЈА!

(на веста за изречената неоснована пресуда за три години затвор на д-р Васил Тупурковски)!

Ништо не се сменило…

Песна која секогаш  ме расположува…

.             

На аукцијата број 175 во аукциската куќа Gorny  Mosh во Минхен Германија што се одржа на 09.03.2009 година се појави една интересна монета која е од извонредно значење за македонската историја. Имено, на аукцијата беше понудена една уникатна монета која припаѓа на Пајонското кралство и упатува на постоење на нов досега непознат владетел (крал) со име TEYTAMADO! Претходно истата монета се појави на аукција во аукциската куќа TKALEC AG во Цирих Швајцарија во 2005 година.

Монетата е датирана во втората половина на IV век пред нашата ера и според стилот,  номиналата, материјалот од кој е изработена и другите карактеристики недвојбено упатува на постоење на нов пајонски крал за кого засега нема никакви податоци во историјата.

Опис на монетата:
Монетата е сребрена тетрадрахма со тежина од 13, 45 грама што одговара на тогашниот тежински систем применет и од страна на македонскиот крал Филип Втори.
На аверсната претстава се наоѓа ликот на Зевс со ловоров венец, свртен на лево.

На реверсната претстава е брадат коњаник во трк на десно, облечен во кратка хламида, во десната рака држи копје со кое прободува непријател легнат на земја. Во полето лево зад коњот се наоѓа лак, а наоколу од лево на десно е написот TEYTAMADO.

Според карактеристиките монетата најмногу одговара на периодот кога со ова кралство управува кралот Ликеј, но каква е врската со новиот владар останува тоа до го одгатнат идните историчари.

Пајонското кралство егзистирало паралелно со македонското и се простирало на територијата на денешна Република Македонија по долината на Вардар, на исток до реката Стримон, а на запад до Пелагониската рамнина. Како главно седиште на кралството се смета античкиот град Билазора кој е убициран на локалитетот „Градиште“ кај селото Кнежје во близина на Свети Николе. Во 259 година Филип Втори презел воен поход спрема Пајонија и Дарданија со што ги придобил и пајонските воини за походите кои подоцна ги презел спрема Грција отварајки го патот на идните освојувања на неговиот син Александар Трети.

Пајонското кралство егзистирало самостојно се’ до 186 година кога по поразот на македонскиот крал Филип  V истата е припоена кон Македонија која добива статус на римска провинција.
Досега науката ги утврдила следните владетели на Пајонија:
Agis (? – 359 BC), Lycceiоs( 356-340 BC), Patraus (340-315 BC), Audoleon (315-285 BC), Ariston (286-285 BC), Leon (278-250 BC), Dropion (250 – 230 BC), Eupolemenos (? – ? BC). Од овие владетели досега не се најдени монети од Agis и Аriston, но затоа пак пронајдени се три други уникатни монети на кралеви кои најверојатно му претходеле на Агис и тоа: BASTAREОS, NIKARHOS I SIMONOS за кои исто така не се знае речиси ништо.

Според моето мислење новиот владетел TEYTAMADO најверојатно владеел многу кратко време  во периодот 259 -256 година по походот на Филип Втори и можеби е татко на новиот владар Ликеј!?  Имено, исклучителната реткост на монетата се објаснува токму со воената состојба што во тие години била присутна на подрачјето на Пајонското кралство.

Пајонските монети често можат да се најдат на подрачјето на Македонија, а особено на локалитетите во Штип, Свети Николе, Скопско, Демир Капија, Куманово, „Градиште“ – Дреново (Eudarist), Kавадарци… Според одредени сознанија конкретната монета е од колективниот наод кај селото Возарци Кавадаречко кој содржеше околу 500 пајонски монети од кралот Ликеј.

Во духот на поучните и провокативни анегдоти што ги презентираше АА на неговиот блог, налетав на слична таква сторија. Неговото име е Paul Potts, Британец продавач на мобилни телефони, кој сонува да стане оперски пеач! Добива шанса на една од оние многубројни аудиции и… блеснува!

Секој човек има потенцијал за генијалец, прашање е само дали ќе погоди каде! Затоа вицот за Црногорецот кога го прашале дали знае да свири на клавир, а овој одбрусил – Нијесам проб’о, можда знам! – не е смешен… реален е!

Патот кон ѕвездите е отворен!

Ја видов Виена, не сум сигурен дека и таа ме виде мене! За секој случај обезбедив докази:

Железничката станица…

Прекрасна архитектура…

Ете има и наши…

И многу катедрали….

Споменици…

И тие запливале во антиквизација…

И вака се заработува лебот…

Концерт на отворено на корејска пијанистка!

И слепи руски оперски пеачи…

Модерната австриска младина во паркот – обратете внимание на црно – црвената облека…

Типичен австриски пар…

Австрискиот Парламент и спомениците пред него…

До следната посета, ако ја биде…

Блогерот АА (Андреј 2008) најави пауза на блогерајот. Дали е тоа само чекор до дефинитивно напуштање на блогирањето веројатно знае само тој самиот. Во најавата нема пошироко образложение за таквиот чекор освен една реченица  – „До некои подобри времиња кога на блогерајот ќе може да се релаксира и дише, поздрав од мене“ и едно post scriptum:  „Нема да можам да ја поднесам битката за Македонија која десничарите ќе ја поведат против новодојдените шестоодделенци “ (со линк до блогот на последниот збор).

Малку поконкретно образложение даде во најновиот пост посветен на Insomnia во кое на нему својствен начин даде интересна интерпретација која секој добронамерен тера на размислување.

Кој е всушност АА или Андреј 2008?

Верувам за многумина остана енигма неговата личност, вклучително и за мене, иако неколку други блогери го поврзуваа со Спартак, Публикум и незнам  кој уште, што за мене немаше никакво, ама баш никакво значење. Кој и да е – сепак е Некој (во многу коментари самиот остави прилично детаљи за себе), со свои ставови, определби, мислења кои може да ви се допаѓаат или не, да ги читате или игнорирате, да полемизирате или поддржувате… Барем овде можноста за избор е неограничена и во поглед на пишување и во однос на читање.

Моето „познанство“  со АА (или Андреј) воопшто не беше „пријателско“. Напротив, и на мојот на неговиот блог, како и на повеќе други блогови (кај Маат, Џанго и други) сеуште немо сведочат стотици и стотици коментари за нашите долготрајни остри и жестоки полемики од кои некои траеја со денови, посебно за политичките теми. Андреј (АА) како деклариран атеист наклонет кон левицата и јас како деклариран десничар и пристоен верник!

Многу простор би ни одзело доколку би се наброиле сите оние случаеви каде сме се судриле, но имало и такви додуша навистина ретки каде сме се согласиле! Неретко, во жарот на борбата имаше и искри, па и навреди кои сепак (по мене) не ја поминаа онаа црвена невидлива граница која означува префрлање на теренот на лична пресметка, а не судир на различни мислења. Признавам дека можеби моите навреди кон него беа пожестоки, веројатно поведен од жарот на борбата и етимолошкото значење на зборот полемика (од грчкиот збор „полемос“ што значи војна), но длабоко сум уверен дека и АА разбра дека сето тоа нема задна намера ниту пак тенденција за омаловажување.

Неговата вчерашна најава за паузирање (или напуштање) на блогирањето веројатно мнозина го дочекаа со радост и нескриено ликување веројатно ни самите незнаејки зошто или пак поведени од предубедување дека во ликот на АА се крие класичен партиски агитатор. Кога би се повел по таквата поедноставена логика, а следствено на она погоре кажаното, јас веројатно уште вчера требаше да го повикам Ферус да ми свири на увце, а Цеца да ми меша на маса! Арно ама не ќе да е така! А еве зошто:

1.АА покажа широк спектар на завидно познавање од повеќе области. Иако многу негови прекрасни постови паднаа во сенка на политичките (веројатно поради изборите), сепак незаслужено беа запоставени оние од областа на економијата (од кои учев), од филозофијата (пак учев), од музиката, љубовта, модата (уживав), од гастрономијата (само ги читав оти сум тапа за таа тема) и т.н.

2.Доследноста, упорноста и вештината со кои ги бранеше своите политички ставови и со постовите и со коментарите! Иако за многу негови тези аргументите не беа доволни (по моја оценка, се разбира) просто е фасцинантно како успеваше да одговори на сите коментари сврзани со темата во која беше вклучен. Затоа, не случајно и без никаква зла намера во еден мој коментар шеретски го нареков сторакалка (изведено од стоногалка)! Убеден сум дека неговите постови за Царот Фрчко мнозина не ги разбраа правилно сврстувајки ги во категоријата пропаганда иако пораката беше сосема друга. Несреќата беше во тоа што моите аргументи
кажуваа инаку, иако сега откако изборниот циркуз заврши резултатот од таа полемика е 50,1 спрема 49,9 во негова полза!

3.Почитувањето на туѓите ставови но и моќта за предвидување на некои настани. Неговиот коментар оставен на еден пост кај Џанго болно го најавува она што ќе ни се случи: на масата на Груевски ќе се најде предлог кој не ќе смее да го одбие, а во кој ќе бидат вклучени и работи кои досега не биле предмет на преговори! Не ми е по ќејф ова, ама чувствувам дека така ќе биде!

4.Високиот степен на трпеливост и толеранција кон неистомислениците, а посебно спрема оние кои најдиректно го напаѓаа и навредуваа. Не се сеќавам дека избриша некој коментар. Напротив, не само што стоички ги издржа сите такви офанзиви ами покажа и уникатен начин за елегантно справување со истите терајки шега на сопствена сметка што мора да се признае не може секој.

5.Во многу случаеви отворено се стави на страната на правдата бранејки ги и своите политички неистомисленици (случајот со мојот инцидент на блогот кај Деди) што е доблесност сама по себе (теоријата за Чојството и Јунаштвото!).

6.Високата естетика и вештина во уредувањето на блогот која просто те навлекува постојано да го посетуваш. Се разбира сето тоа наведува на логичен заклучок за извонредно познавање на компјутерските техники и широка наобразба.

Ете затоа не се радувам што заминува и сметам дека неговото отсуство остава голема празнина…

Иако е тешко да погодиш пригоден поздрав на човек кој многу добро се разбира во музика, јас сепак се одлучив за ова заради пораката.

Пријателе АА – Андреј – Довидување до следната војна!

На сликата подолу гледате историски личности од светската историја!

Кликнете на неа и обидете се да препознаете дел од нив. КЛИК!

Доколку препознаете 25 личности тогаш Вие сте ВОЛ – Високо образована личност!

На својот официјален веб сајт партијата на Македонците во Грција „Виножито“ објавува официјален документ на Министертсвото за јавна безбедност на Грција и Националната служба за безбедност за мерките кои државните институции на Грција требало да ги преземат во македонските средини со цел целосна елиминација на постоењето на македонското национално малцинство во оваа земја. Оригиналниот документ е од 16.02.1982 година и за прв пат е обелоденет во политичкиот магазин „SXOLIASTIS“ од Атина во септември 1989 година.

Текстот го пренесувам во оригинал на англиски јазик (се надевам дека ќе разберете) заради автентично согледување на грчката фашизоидна политика спрема Македонија. Доволно е поучен и за нашите политички и безбедносни структури како тоа се работи стратешки, организирано, комплексно и долгорочно.

Во исто време, самиот документ претставува директен доказ за постоење на македонското национално малцинство во Грција. Впрочем зошто би се планирале и преземале вакви мерки доколку би било поинаку?

Еве го текстот во целост:

Proposed disciplinary measures to stamp out the Macedonian minority in Greece by the National Security Service

Top secret

MINISTRY OF PUBLIC SECURITY
NATIONAL SECURITY SERVICE
Athens, 16 February 1982
Number of protocol 6502/7-3042….
(…..) INTRODUCTIONS

a. The Skopians’ activities for the autonomy of Macedonia may be efficiently confronted mainly by wiping out the use of the idiom, in the regions near the borders. This opinion is based on the realizations that also other regions that in older times were the center of “Macedonism”, like Kastoria, are not hit by the Skopian propaganda, because there the use of the idiom has been almost wiped out.

b. This element by itself would be enough to exclude any thoughts of repatriation of the P/R (political refugees) who now reside in Yugoslavia and who have been brought up with the “Macedonian idea”, the “Macedonian language and culture”, independently of their participation or not to the organizations SNOF, NOF and activities taken for detaching Greek territories, during the period 1946-1949.

c. As for the above it is imperative to:

1. The creation of a state institution that will depend from the Prefectures of the regions near the borders, lined with the suitable and specially trained to the “Plot against Macedonia” subject, personnel. This institution will engage itself only with this subject, with the supervision of the Ministry of Foreign Affairs and will collaborate closely, but in secret, with the Security Authorities and all the public services (Tax office, Schools, Army, Church, etc.).

2. In the public services and especially in the educational institutions the employees who will be in service have to be ignorant of the local idiom.

3. The establishment of special enlightenment seminaries, for all the public service employees and the clergy who are in service in the sensitive region of Macedonia.

4. The establishment of motivations for the obligatory residence of the public servants and other employees, in the quarters of their service (example: payment of the rent, extra pay, etc.).

5. Establishment of Cultural Association, like “ARISTOTELIS” in Florina and economic help to them, for the realization of events and the publishing of books, newspapers, magazines, etc. and afterwards these will be sent to the Diaspora abroad who has origins from the regions of the senders. This will boost their national sentiment and they will be protected from the anti-Hellenic propaganda that is been practiced by S/M (Slavmacedonians) organizations.

6. Insertion of various obstacles (non-recognition of diplomas, postponement of military service, etc.) for the Greek students who wish to study in Skopje.

7. Marking in each village of persons who, due to their kin bounds and their personality, influence a large circle of co-villagers and with any means (even with money payments) get close to them and use them properly so they will behave as the fighters of the use of the idiom in their circle. To this direction a very positive and effective role can be that of the Youngers of the political parties, by the judgment and coordination of the Government, when a between parties agreement will be reached.

8. Recruitment in the Armed Forces, in Police Bodies, in the public services and Organisms of employees with origins from Florina region, by exception, and their obligatory location in other areas of the Country.

9. The encouragement, by the leadership of the Army, of meetings and marriages of Army officers, who are on duty there and have origins abroad, with women that speak the idiom. (…)

THE CHIEF DIMITRIS KAPELARIS ANT/GOS

Еве го истиот текст и на македонски јазик:

Република Грција

Министерство за јавна безбедност
и служба за национална безбедност

Атина, 16 февруари 1982 г.

Број на протокол 16502-3042

Вовед

а) Активностите на скопјаните за автономија на Македонија може ефикасно да бидат спречени главно преку искоренување на нивниот идиом (македонски јазик) во регионите блиску до границата. Оваа теза се базира врз реализирани активности во други региони кои порано беа центар на “македонизмот”, како што е Касторија (Костур), а каде што сега скопската пропаганда веќе нема влијание бидејќи идиомот (македонскиот јазик) е речиси целосно искоренет.

б) Овој елемент сам по себе би требало да биде доволен за да се исклучи и самата помисла за репатријација на политичките бегалци кои сега живеат во Југославија, а кои сакаат да ја промовираат “македонската идеја”, “македонскиот јазик и македонската култура”, независно од нивното учество во организациите како СНОФ (Славомакедонски народно-ослободителен фронт) и НОФ (Народно-ослободителен фронт) и активности за отцепување грчки територии за време на Граѓанската војна од 1946 до 1949 г.

в) Како доказ, важно е следново:

1. Да бидат создадени државни институции кои ќе бидат зависни од префектурите во регионите што се наоѓаат блиску до границата, кои ќе бидат опремени со луѓе кои се погодни и специјално обучени за антимакедонизам. Во овие институции мора да земат учество единствено ваков тип луѓе под супервизорство на Министерството за надворешни работи, а треба тесно, но тајно да соработуваат со безбедносните служби, како и со сите други јавни институции (како што се: даночни канцеларии, училишта, црквата, армијата итн.).

2. Јавните службеници, а особено оние кои ќе бидат вклучени во образовниот процес, треба целосно да го игнорираат локалниот “идиом” (локалниот говор на македонскиот јазик).

3. Креирање и промоција на специјални семинари за едукација и обука на сите вработени во јавната администрација кои работат во регионите во близина на границата.

4. Да се создаде мотивација за оние службеници што ќе мораат да дојдат на служба во овие региони, и за други вработени, што значи да им се обезбедат средства за да платат кирија, дополнителни парични средства итн.

5. Создавање културни здруженија, како што е АРИСТОТЕЛИС во Флорина (Лерин), кои треба да добијат финансиска помош за реализација на нивните приредби, и промоција на книги, весници, списанија итн. Потоа, овие списанија треба да бидат испратени во дијаспората која има потекло од овие региони. Тоа ќе го подигне нивното национално чувство и на тој начин ќе бидат заштитени од антигрчката пропаганда што ја вршат славомакедонските организации.

6. Да се измислат и направат различни пречки (непризнавање на дипломите, одложување на воениот рок и сл.) за грчки студенти кои сакаат да студираат во Скопје.

7. Во секое село да се пронајдат највлијателните поединци кои заради својата индивидуалност и популарност привлекуваат голем број соселани и на секој начин (вклучувајќи и подмитување) да се доближиме до нив и да ги искористиме правилно за да бидат предводници во борбата против користење на идиомот (македонскиот јазик) внатре во нивниот круг.

8. Во оваа смисла, мошне позитивна улога може да изврши подмладокот на политичките партии, со проценка и координација на владата, кога ќе се создадат меѓупартиски договори.

9. Да се регрутираат во армиските сили, полициските органи и други јавни служби, лица од регионот на Флорина (Лерин) и задолжително да се испратат на служба во други региони во Грција. Да се охрабри раководството на армијата да има контакти и да склучува бракови со жени од регионот кои зборуваат на идиомот (македонскиот јазик).

Шеф, Димитрис Капеларис

Веќе неколку дена на македонската блогосфера најактуелна тема е колумната на Љубчо Георгиевски со наслов „Внуците на Аминта“ објавена во неделникот „Фокус“ во која полемизира со некои ставови на актуелната Влада на Груевски содржана во нејзината политика за антиквизација на македонската стварност: На блогот на Дијалеkтика и Инсомниа се разви доста сериозна и широка дебата (со преку 500 коментари), но бев цврсто одлучен да не учествувам во расправата. Тоа го најавив во еден од првите коментари на блогот поаѓајки од неколку добри причини:

1. И авторот на колумната Љубчо Георгиевски и ние (и едните кои ги прифаќаат неговите тези и оние другите) пропаднавме во истата замка во која не турна актуелната Влада – да се заглибиме во минатото!

2. Со нашето учество во расправата (со несебична помош и на нашите пријатели од исток) ние фактички придонесовме за натамошна поделба на македонското национално ткиво за што сведочат и нашите жестоки реплики. Ако Владата со својата политика имала намера да предизвика поделба на Македонците тогаш ние станавме активни соучесници во тој процес, свесно или не!

3. Самата колумна е навистина провокативна (како и сите пишувања на Георгиевски впрочем) и за дебата и за размислување. Но во исто време е комплексна и содржи повеќе тези (од историски, политички, лингвистички аспект) и еден заклучок (изграден врз нив), содржи низа нејаснотии и противречности (посебно кај тезите) иако заклучокот сугерира многу јасно кои биле целите на авторот. Тука веднаш да потенцирам дека свесно го апстрахирам „ликот и делото“ на Георгиевски од проста причина што тоа не е тема за разговор туку неговите ставови,.

4. Самата колумна како личен став на Георгиевски (што е апсолутно неспорно) не докрај ги почитува универзалните правила на науката – изнесување на докази, изградба на теза и на крајот соодветен заклучок. Па така имаме еден уникатен и парадоксален случај каде авторот изнесува теза без докази, а бара другите да му ја побијат со докази! Тоа е негов стар стил – на прашање секогаш одговара со контрапрашање! Освен тоа, слободно може да му се приговори дека отсуствуваат конретните принципи и критериуми при елаборацијата на тезите или пак за селективното толкување на одредени настани вклучително и премолчување на некои кои не одат во негов прилог (како во познатата анегдота – дотолку полошо за фактите!).

5. И на крај за историските аспекти – историјата навистина се занимава со минатото кое одамна е мртво, но во исто време токму таа е една од најживите науки. Секој ден се појавуваат нови и нови докази (артефакти, документи) кои сериозно го демантираат или доведуваат под сомневање постоечките „утврдени“ историски факти. Токму затоа во претходните коментари наведов неколку конкретни докази кои ги демантираат изнесените тези, а притоа поаѓав од еден принцип промовиран токму од Љ.Г. на промоцијата на „Златната книга на ВМРО“ по повод стогодишнината од формирањето на историското ВМРО а кое се состои во тоа дека „нема црно бела историја!“ Принцип кој долги години беше основа на мекедонската историографија.
Како и да е, колумната си има своја основна вредност како прв посериозен обид да се разобличи актуелната политика на Владата на Груевски во чија основа се содржани повеќе елементи кои и Љ.Г. ги потенцира.

А сега малку и за конкретните тези кои се изнесени во неа:

1.Основната теза што уште на почетокот ја исфрла Љ.Г. е дека не постои „институционален континуитет“ меѓу античкото минато и денешна Македонија, а во исто време сугерира и пропаѓира директен континуитет на словенското минато до денешни дни со што de facto застанува на истата позиција со Киро  Глигоров со неговата славна изјава која своевремено токму ВМРО ДПМНЕ со него на чело најжестоко ја критикуваше.
Останува нејасно што Љ.Г. подразбира под синтагмата „институционален континуитет“? Кој критериум го применил кога констатира дека постои дисконтинуитет меѓу денешна Македонија и античкото минато? Што е репер за континуитетот – постоење на држава, народ, јазик?
Кој критериум да го земал и што и да мислел – тезата е неодржлива сама по себе! Ако постои дисконтинуитет за нас Македонците со антиката тогаш ист таков дисконтинуитет постои и кај сите балкански народи – и кај Грците, и кај Србите, и кај Бугарите… Сите тие живееле во речиси идентични историски околности и делеле иста судбина (со, за тезата, небитни разлики), окупирани од исти агресори (Римјани, Турци, Австроунгарци и т.н.), напаѓани од исти варварски племиња! Македонците не биле на друга планета или изолирани од соседите та само тие имале дисконтинуитет во историскиот развој!
Со ова теза Љ.Г. всушност несвесно ја побива другата сопствена теза – за континуитот на словенскиот идентитет на Македонците. Ако неговата теза е точна за дисконтинуитетот со антиката и ако ги прифатиме оние криетриуми врз основа на кои ја изградил истата тогаш комотно паѓа и оваа теза за континуитот на словенскиот идентитет! Ако Римската империја била причина за прекинатиот линк меѓу денешните и античките Македонци, тогаш слободно можеме да заклучиме дека Отоманската империја бил причина за прекин на континуитетот меѓу Словните и денешните Македонци!
Тука, останува да виси и прашањето – што станува со непобитниот факт констатиран и од светската наука дека цели пет векови со Ромејското царство (подоцна нарчено Византија) од Јустинијан па до Зое, владеела македонската династија. Љ.Г. го споменува Василиј Први – Македонецот (во друга конотација), но премолчува за овој несоборлив факт!

И на крај во овој дел тезата за тоа дека ние Македонците сме најстар народ на светот со која Љ.Г. сосема во право си игра мајтап. За мајтап и е оти поступидна теза одамна немам сретнато и како таква не заслужува никаков коментар. Освен дека е тажно и жалосно една сериозна Влада да тргне по паметот на еден несериозен фантазер и шарлатан и сето тоа да добие третман на државен интерес!

2. Во склад со прокламираните принципи за третирањето на историските настани погоре, таков третман добива и тезата за доаѓањето на Словените од Задкарпатите и нивното населување на Балканот,  Познато е дека оваа приказна (по мене една од најголемите изториски заблуди) е промовирана дури во 18 век од страна на некој германски научник, а врз база на теоријата на еден руски научник кој пропагирал дека Словените дошле од „Задкарпатите“. И навистина е така, оти научникот живеел во Москва!
Без оглед на тоа, оваа теорија (наведена во сите тие документи што Љ.Г. ги цитира) има сериозни недостатоци и многу сериозни и клучни прашања сеуште чекаат одговор од историјата:
- Кои биле всушност Словените? Од каде се доселиле? Зошто сеуште не е лоцирана нивната претходна постојбина „зад Карпатите“? Зошто сеуште не е лоциран ниту еден археолошки локалитет во нивната прататковина од каде што тргнале на југ? На кое цивилизациско ниво се наоѓале кога доаѓале? Имале ли некаква култура, уметност, познавања на техниката, пари…? Имале ли некаква барем примитивна организација и структура? Имале ли водство (на сите варварски племиња кои го нападнале Балаканот познати се имињата на водачите!) и кој е тој што ги повел на неизвесен пат на југ и од кои причини? И на крај зошто во Музејот на Македонија нема ниту еден материјален доказ (откопан гроб, артефакт, оружје, монети) кои зборуваат во тој прилог, освен некакви мапи (со кои ете се подбива и Љ.Г) скицирани сега врз некакви житија на калуѓери???

Многу прашања, а одговор?
Не тврдам ништо, само прашувам!

3. На крајот би се осврнал на заклучоците кои ги нуди Љ.Г. во својата колумна за погубноста на владината политика за антиквизација на македонската стварност. Тука Љ.Г. има полно право за критика иако има неколку битни елементи кои заслужуваат посебна елаборација. Најпрвин самиот термин „антиквизација“ (случајно или не исфрлен токму од Иванов и Фрчковски во нивната заедничка книга!) по мене не ја одразува суштината на проблемот со кој се соочуваме денес. Ако под тоа се подразбира поврзаноста на Македонија со античкото минато тогаш е сосема во ред, но таквата поврзаност постои и без нас и без Владата на Груевски како што ќе постои и после нив и после нас! Сепак, овде се работи за нешто сосема друго кое јас би го оквалификувал како: груба и вулгарна манипулација и узурпација на историското минато за дневнополитички цели кои немаат врска ниту со некаква стратешка политика, а уште помалку пак со национализмот!
Зарем изградбата на црквата на плоштадот или музејот на восочни фигури имаат врска со тоа? Не! Изградбата на споменик на Александар не е и не може да биде доказ за нашето античко минато, како што и планираната црква нема врска со ширењето на религијата.
Тоа не се споменици за Александар или за МПЦ или за ВМРО! Тоа се споменици за Владата и лидерот што си замислува дека е Карло Велики! Токму за тоа, таа не е националистичка ами антинационална!Тоа најдобро го разбраа токму отодоскните припадници на ВМРО кои болно го доживуваат сето ова,  растргнати помеѓу емоциите и разумот – срцето им вели ДА – Сакам споменик на Великиот Александар!, а разумот хистерично им вика: Не, Не сега! Не со тие куршуми…!
Несреќата е дотолку поголема што токму овој процес е земен како основ за една нова политика чии погубни последици допрва ќе ги почувствуваме иако некои веќе ги знаеме и гледаме и во областа на економијата и во надворешната политика и во единството на нацијата!
На крајот ќе завршам со уште еден мој коментар даден онака во контекст на актуелната меѓународна офанзива околу проблемот со името што беше мотив повеќе за мојата резигнираност и апстиненција во дискусијата:

„Додека ние се расправаме овде за џабе, чувствувам као се калат ножевите за уште еден злочин кон нас Македонците!
Несреќата е во тоа што изгледа и самите го подместуваме вратот!
Два дена сме под лупа и преса на нашите душегрижници.
Затоа апстинирам од расправа…
Ниту Љубчо е во право ниту пак Грујо!
Можеби ќе разберете што сакам да кажам!
- alexandro 15 Мај, 2009 – 01:00 | одговори –

Сега кога од сите страни се чувствува големиот притисок врз нас за името – зарем е битно кој е во право?
Зарем не е доволно што сме Македонци?

Случајно или не стотиот коментар на овој пост на Сончева ја погоди суштината на расправата и најдобро ја долови мојата намера која сакав да ја постигнам. Затоа го поставувам како дел од постот:

РЕСПЕКТ!

„Сите ние поминавме долг пат додека
стигнавме до овде. Поминувавме од
еден свет во друг, што не се
разликуваше многу од претходниот,
заборавајки веднаш од каде сме
стигнале, не размислувајки каде не
води, живеејки само за мигот“

Ричард Бах   – „Галебот…“

Да, да… Сите ние навистина поминавме долг пат додека стигнавме до овде. Токму така, како во цитираната мисла од прекрасната новела на Бах, поминавме од еден свет во друг, од еден систем во друг, од една сојузна држава (во која ја имавме улогата на строгоконтролиран и со ограничен суверенитет пасивен партиципиент во автономен, државен и политички субјект. Една деценија изградба во Република Македонија  како самостојна, независна и суверена држава и во исто време радикална демократска преобразба на македонското општество, можеби е прекраток период за дефинитивен или категoричен одговор на прашањето: Што направивме?, но, затоа пак, доволно долго време, инспиративен и провокативен повод да се подзастане, објективно и критички се согледа минатото, најпрво како oдговор на претходното, а многу повеќе како одговор (или барем обид) на едно друго прашање што само по себе логично се наметнува:

Што направивме и што треба да направиме?“!

Појдовна основа за елаборацијата на проблемот е концепцијата на Уставот на Република Македонија според која, во епицентарот на системот е граѓанинот како база од каде започнува изградба на целата организација на државата. Притоа, граѓанинот има двојна улога: како носител на суверенитетот (член  2 од Уставот на РМ) и како основен субјект на системот чии права и слободи се примарна уставна материја, неприкосновена сфера и фактор кој ја детерминира државната власт. Токму затоа, прашањето за (не)сигурноста на граѓаните многукратно ја надминува рамката на нивната лична сигурност и се промовира како своевидна резултанта на вкупните односи во општеството и реалната позиција на граѓанинот во нив, вистинско огледало на стварноста што не опкружува и конкретен, клучен репер за карактерот и дострелот на демократските процеси во земјата. Граѓанинот се чувствува сигурен толку колку што државата успеала да изгради такви односи во кои во целост се остварува неговата уставна позиција, а институциите на власта се во улога на сервис на граѓаните и во функција на заштита на нивните права и слободи, демократски организирани и непосредно контролирани од самите нив! Напуштањето на овие темелни постулати и воспоставување на односи на супрематија на државниот интерес во однoс на интересот на граѓаните значи опасна деструкција на уставниот поредок и демократските односи во земјата, што во крајна линија неизбежно претставува враќање назад – во прегратките на тоталитаризмот. Не може да се зборува за стабилност на државата, развој и демократија, ако нејзините граѓани се чувствуваат несигурно, со висок степен на загрозеност на нивните права и слободи и подредена позиција во системот.

Затоа основано се поставува комплексно прашање кое е во директна корелација со мноштво фатори кои во поголема или помала мерка, директно или индиректно го моделираат статусот на граѓаните – во активни субјекти, сигурни во себе и во системот или пак во пасивни објекти, со лимитирани или сериозно загрозени права и слободи и следствено на тоа подложни на манипулации и на државата и на политичките субјекти, неми набљудувачи на настаните, несигурни и „до коска“ исплашени за својата иднина. Надворешно – политичката ориентација на земјата, односите со соседите , настаните на Балканот и пошироко (посебно вооружените кофликти на тлото на поранешна Југославија) со години наназад претставуваа клучен фактор кои директно влијаеја врз стабилноста и безбедноста на Македонија и нејзините граѓани. Негативните ефекти од латентната, а понекогаш и директна опасност (како во случајот со настаните во Косово и интервенцијата на НАТО силите на СРЈ), воглавно беа успешно амортизирани со присуството на воените потенцијали на НАТО пактот на територијата на Република Македонија, но пред се, и со внатрешната кохезија на системот и високата свест на македонските граѓани. Значењето на т.н. надворешни фактори е битно, но не и одлучувачко во споредба со внатрешните кои непосредно го создаваат вистинскиот демкратски и политички амбиент во земјата во кој човекот (граѓанинот) се чувствува безбеден, слободен и активен творечки субјект во системот. Непотценувајки го значењето на ниту еден од нив вниманието ќе го насочиме кон безбедносните аспекти на проблемот од едноставна причина што токму преку нив најлесно се доловуваат основните елементи за односот на државата кон граѓанинот како репер за оценка на статусот на граѓанинот во неа и степенот на заштита на неговите права и слободи.

Затоа, едно од клучните прашања со кое се соочува секое општество на патот кон негова демократска трансформација, без сомнение претставува и соодветна радикална реформа на системот на безбедноста и негово адекватно инкорпорирање во општеството. Прецизното утврдување на положбата, функцијата, правата и должностите на овој значаен сегмент на државната организација, суштински е во директна корелација со општата стабилност и безбедност на земјата, но и значаен фактор за димензионирање на стандардот на демократските процеси и заштитата на човековите права и слободи.

Во македонскиот случај, нужноста од соодветна трансформација на безбедносниот систем во основа беше условен и димензиониран од два клучни процеси и тоа:

1) процесот на осамостојување на Македонија како посебна и самостојна држава  и

2) процесот на демократска преобразба на општеството од тоталитарен во демократски систем на власт.

Првиот процес налагаше итно создавање на автономен безбедносен систем, не само како формален атрибут на автономноста и независноста на новиот државен субјект – Република Македонија, туку пред се’, како потреба за изградба на сопствен ефикасен и рационален систем на безбедноста чија примарна обврска ќе биде заштитата на уставниот поредок, независноста, територијалниот интегритет и суверенитет на државата. Македонскиот безбедносен апарат повеќе од пет децении беше составен дел од т.н. „единствен безбедносен и одбранбен систем“ на сојузната држава. Во практика тоа продуцираше односи на полна зависност од политиката на „Центарот“ во формално – организациона и функционална смисла, потчинета положба на послушен и ревносен егзекутор на неговите политички интереси, содржани во програмската ориентација на безбедносниот апарат, подложен на сериозни влијанија и во кадровската политика. Во овој контекст, еден од авторитетните критичари на концептот на организација на сојузната држава, со полно право ќе констатира: „ Долг период после војната на чело на нашата државна безбедност беа луѓе кои не се оттука, луѓе кои веројатно беа контаминирани со големосрпската хегемонистичка политика и немаа слух за некои историски вистини…“. Со распадот на СФРЈ престана да постои и главниот објект на заштита на безбедносниот апарат во Македонија кој доби сосема нова задача – заштита на суверенитетот и интегритетот на македонската држава.

Вториот процес од клучно влијание и значење за карактерот на реформата на безбедноста произлезе од демократските промени во земјата и преминот од еднопартиски во повеќепартиски систем на владеење во општетсвото. Радикалната промена наложи и радикална реформа во системот на безбедноста и редефинирање на неговата функција, улога и програмска ориентација. Ова, пред се’ поради фактот што безбедносниот апарат во Македонија повеќе од пет децении функционираше врз принципите на т.н. „политичка полиција“ јавувајки се во улога на „ударна тупаница“ на единствената партија и најверен чувар на нејзината идеолошка монополска власт. Притоа, неговата улога беше двојна – како репресивен апарат кој жестоко се пресметуваше со идеолошките противници на Партијата (либерали, анархолиберали, националисти, граѓанска десница и т.н.) и како „кадровски селектор“ во проценките за т.н. морално – политичка подобност каде ја имаше одлучувачката улога во негативната селекција на кадрите. Се’ она што не беше на линија на Партијата беше туѓо, непријателско, десно и како такво „неподобно“ за место во системот. Како во „Маршот“ на Мајаковски:

„Лева, лева, лева
Кој тоа таму чекори десно?
Лева, лева, лева…“

И во двата историски процеси кои се одвиваа паралелно и компатибилно еден со друг, македонскиот безбедносен апарат беше на висина на историскиот миг и преку низа конкретни активности беше активен позитивен субјект во нив што овозможи мирна, брза, ефектна и релативно безболна трансформација на системот. Отвореното спротивставување и навремено осознавање на мрачните планови на разузнавачката служба КОС на ЈНА за воен удар или преврат во Република Македонија со цел да се пречи започнатиот процес на осамостојување, одземањето на воената документација и заштитата на македонските регрути, заштитата на граѓаните и национални вредности се само дел од многуте активности на тој план.

Од друга страна, уште во зорите на плурализмот во Македонија (поточно уште пред формирањето на првите партии во Македонија во 1989/90 година) токму од припадници на безбедноста беа иницирани значајни прашања од доменот на работата на дотогашната Служба за државна безбедност кои ја демаскираа и до темел ја разобличија нејзината неприродна позиција на неприкосновен арбитер над граѓаните и над општеството. Во едно од тогашните обраќања на вработните во тогашниот РСВР се вели: „… Службата континуирано и систематски функцијата на заштита на поредокот, личната и имотната сигурност на граѓаните ја замени со прогон на сите оние кои се залагаа за суверена положба на СРМ и кои го актуелизираа прашањето на положбата на македонското национално малцинство во соседните земји, прогон на најистакнатите творци од областа на културата, науката и политичкиот живот, уништувајки ги нивните дела и мисла, континуирана репресија спрема потомци и членови на истакнати личности од историјата на македонскиот народ…“.

Никогаш порано и за жал никогаш подоцна, македонската безбедност нема да биде толку блиска со граѓаните ставајки се целосно во функција на реализација на неговите легитимни автентични интереси за своја независна и демократска држава. И покрај латентната опасност предизвикана од настанатите судири кои во тоа време се одигруваа на просторите на некогашната заедничка држава, чувството на сигурност на македонските граѓани во тие мигови никогаш не беше доведено во прашање.

Создадената погодна клима за демократска трансформација на безбедноста беше комплетирана и со општиот консензус на сите политички субјекти околу ова прашање. Првичните чекори на овој план беа охрабрувачки. Уште пред формалното осамостојување на Републиката беа прекинати речиси сите врски со дотогашниот „центар“ во Белград и македонскиот безбедносен апарат профункционира како автономен орган, потчинет на новото легитимно, плуралистичко раководство и интересите на граѓаните. Целосно беше напуштен и категоријалниот систем на непријатели аплициран во работата на Службите за безбедност, а извршените кадровски промени на клучните раководни места иницираа нови професионални односи кои даваа реална надеж за оптимална институционална и функционална поставеност на безбедноста во државата.

Притоа, за карактерот на реформата јасно се издеференцираа две концепции. Едната, условно речено „радикална“ се залагаше започнатата трансформација да се одвива брзо и длабински со јасно дефинирана функција и програмска ориентација на Службите, со реско раскинување на рецидивите од минатото (вклучително и целосно отварање на дотогаш формираните политички досиеја), востановување на целосна и стварна контрола над нивната работа од страна на Парламентот и широка кадровска обнова со стручни лица неоптоварени со идеолошката тоталитарна свест карактеристична за системот што го напуштивме. Втората концепција, се залагаше за т.н еволутивни промени, промени кои ќе дојдат така… сами од себе и сами по себе, односно во суштина создавање на привид дека нешто се менува.

Промената на политичките прилики во земјата со падот на т.н експертска и изборот на првата политичка Влада овозможи „еволутивната концепција“ да добие полн легитимитет, а со што за мошне кратко време, во целост беа запрени реформските процеси што предизвикаа далекусежни негативни последици за демократијата и за безбедноста на земјата.

Во кадровската политика, затскривајки се под наметката за наводна „деполитизација“ на органите на безбедноста, од нив по разни основи беа отстранети сите оние кои во критичните мигови на промоција на идејата за самостојна македонска држава беа на вистинската страна. На нивно место беа донесени партиски кадри од редовите на владејачката коалиција (чие „деполитизирање“ се сведуваше на формално напуштање на партиските функции) или на потомци на поранешните воени и безбедносни структури. На тој начин, на стариот организам кој беше пред умирање му беше инфузирана „свежа крв“ и продолжен векот на траење, наметната нова шарена одора и флоскула во кој успешно се конзервира анахрониот тоталитарен дух на функционирање. И по нив, пак ТИЕ!

Кадровската „еволутивна“ обнова овозможи повторно активирање на т.н „политичка полиција“. Интересите на владејачката Партија и вештачки исфорсираниот култ на личност на нејзината „најголема инвестиција“ беа воздигнати на ниво на највисок државен интерес, ориентир за работа и примарен објект на заштита. Новата одредница „екстремизам“ инкорпорирана во програмската ориентација на Службата, проблематична и дискутабилна од законски, теоретски и методолошки аспект, отвори широк простор за прогон и прикриена или отворена репресија на политичките опоненти. Преполнетите досиеја заведени под оваа „линија на работа“ за челните луѓе од опозицијата и независни инетелектуалци што деновиве масовно се отвораат пред јавноста и нивните носители, отворени закани и конкретни примери на несразмерна примена на сила „со сите средства“ (вклучително и ангажирање на снајперисти при мирни и легитимни протести каков што беше оној по повод фалсификатот на изборите во 1994 година), обидите за конструкции и подмтнување со цел компромитација на видни јавни и политички личности кои не се наклонети кон власта, категорично и недвосмислено ја отсликуваат неприродната, вонзаконска и антидемократска позиција во која се најде безбедносниот апарат. Обелоденетиот документ од едно од плитичките досиеја формирани токму во тој период во кој е содржан и таков „ингениозен предлог“ – „На овој да му подметнеме дрога“, е можеби најилустративен пример за тоа на кое дереџе се спушти службата. Да се предложи такво нешто, забрането и со меѓународни прописи и сето тоа да помине така неказнето, „генијалниот“ автор да биде дури унапредуван, е можно да се случи само во организам кој се одметнал од системот, од својата уставна и законска позиција, се издигнал над опшетството и над граѓаните, промовирајки се себе си во постојана и реална закана за демократските процеси. За среќа, на личноста од предметното досие не успеале да му подметнат, а на други???

Антиреформскиот курс на тогашната власт од областа на безбедноста за кратко време ќе продуцира цела една серија на сериозни афери („Дувло“, „Сина птица“, Куклиш, Радовиш, Радлишта, Битпазар, Гостивар, Ѓорче Петров, па се’ до атентатот врз Претседателот на Републиката), кои и покрај сериозните дебати во Парламентот (вклучително и три интерпелации за тогашниот министер за внатрешни работи) и одлуките на највисоките судски инстанци ќе останат нерешени, без конкретен епилог, без консеквенци за актерите и, што е уште полошо, без соодветни поуки за во иднина. Последната шанса за реафирмирање и продолжување на веќе започнатите реформи беа аферите со недозволеното прислушкување на опозиционата ВМРО ДПМНЕ (афера „Дувло“) и  инволвирањето на тогашната СДБ во формирањето на паравоени формации (афера „Сина птица“). Недоволната подготвеност и свест кај тогашните политички субјекти за нивната тежина и значење, овозможи СДБ да се наметне над парламентарната Комисија за контрола над нејзината работа, да и’ диктира што може, а што не може да контролира, да ја „влече“ контролата во повеќе од 15 продолженија и преку груби фалсификати во документацијата ги прикрие и двете афери, „свечено“ отворајки го патот за оние другите кои набрзо ќе уследат.

Евидентната полицизација на севкупните односи во државата стана реалност, надополнета и со отвореното инволвирање на полицискиот апарат во изборните процеси во Републиката. Непосредното ангажирање на познати криминалци во параполитичките активности на полицијата за потребите на владејачкиот естаблишмент ја релативизираа и речиси ја збришаа отсекогаш многу јасната и тврда граница меѓу законот и криминалот, меѓу дозволеното и забранетото, доброто и лошото. Полицијата стана заложник на криминалот и на неговите структури, демотивирана, пасивизирана и немоќна да се соочи со се’ посложените и пософистицирани форми на тешки облици на криминал, со што de facto се создадоа услови за широка криминализација на државата.

Појавата на феноменот на т.н. организиран криминал кој (иако е предмет на широки теоретски дебати, советувања, семинари, па дури и научни трудови), сеуште нема конкретна поткрепа со судски финиширани процеси, многубројните нерасветлени случаи и пројави на тешки облици на криминал, симптоматичното ослободување на познати и осудени криминалци за тешки дела кои сеуште се недостапни за органите на прогонот и правдата, станаа дел од македонската реалност, немилосрдно уништувајки го и последното чувство на сигурност на граѓаните.

Промената на политичките односи во земјата по парламентарните избори во 1998 година, повторно го актуелизираа проблемот на раформата на безбедноста и ги поттикнаа надежите за позитивни промени во најчувствителниот дел на државната администрација, дотолку повеќе што челните луѓе на новата власт и самите беа жртви на тоталитарниот систем кој, барем формално го оставивме зад нас. Иако, можеби е прерано да се суди за досегашните зафати во овој домен, сепак има доволно елементи за една општа констатација сведена на секвенцата – марширање во место.

Единствениот позитивен исчекор на овој план е отварањето на политичките досиеја формирани од Службата во претходниот период кое иако поприлично задоцнето и проблематично од аспект на нивната комплетност и валидност, сепак претставува јасна дистинкција од тоталитарното минато. За жал неговото значење е сериозно засенето од новите афери кои повторно го потресуваат безбедносниот апарат, отворените сомневања во неговата законска поставеност и функционирање дури и од врвни политички личности во земјата (јавно изнесените сомневања за нелегална примена на прислушкувањето) и отсуството на програмска визија за негова вистинска трансформација.

Наместо тоа, сведоци сме на ново реафирмирање на старите надминати методи на работа, формална смена на кадровската номенклатура и парадни споредни активности кои се промовираат во реформски. Претходната јавно жигосана партизација на кадровската политика во органите за безбедност е заменета со нова партизација идентична по суштина и значење, различна само по актерите. Безбедносната подобност како законски услов за вработување е просто прегазена пред налетот на партиската подобност сведена на поседување на партиска книшка со постар датум, carte blanche за непречен влез во „системот“, но и како алиби за нестручноста и некомпетентноста на новите кадри. Еден партиски интерес кој беше прогласен за државен е заменет со нов, довчерашните екстремисти станаа функционери, а „државотворците“ – екстремисти, претходните министри апологети на партискиот тоталитарен концепт на организација на безбедноста се советници на новите или пак членови (и тоа многу гласни) на државните комисии за човекови парава и слободи (!), рекетарите станаа полицајци, а професионалните полицајци се промовираат во политичари или нови рекетари, луѓето се поделија на „наши“ и „ваши“… Во еден таков систем на искривени вредности, професионалноста и чесноста станаа грев, хендикеп за статусот, а лојалноста кон власта – виза за успех, покритие за нестручноста и заштитен знак за „подобност“.

Негативните последици од таквиот след на настаните се нови нерасветлени случаи на тежок криминал, загрозување на личната сигурност, правата и слободите на граѓаните, преку флагрантни упади во нивната приватност, повторно инволвирање на полицијата во изборните и политичките процеси, односно повторно изместување на безбедноста од нејзината уставна позиција. Репресијата се оправдува и прави поднослива со иста таква (или поголема) што била порано, што ја правеле другите, или пак со закана за уште поголема во иднина! Една афера сеуште нерасветлена и нерасчистена веќе е во сенка на новата, уште поголема и посериозна. И така… во недоглед.

Во еден таков амбиент на пореметени односи сите се чувствуваат несигурни – политичарите и полицајците, опозицијата и луѓето од власта, а најмногу се разбира граѓаните. Општата несигурност за жал полека но сигурно прераснува во сериозна несигурност и на граѓаните и на државата.

Патот по кој поминавме додека стигнавме до овде навистина беше долг и тежок. Не очекува уште многу трагајки по она по кое мечтае секој човек – полна слобода, демократија, економска благосостојба…

Пред да продолжиме натаму, редно е сепак да се запрашаме: Мислиме ли на Утре?


*

Текстот е напишан во поетокот на Јануари 2000 година а отпечатен во Зборникот „Македонија 1989 -1999“  во 2001 година по повод 10 годишнината од независноста на Република Македонија!

…уживајте во секогаш добриот Leonard Cohen!

…

П.С. Додека се вратам!

So long Marienne

Come over to the window, my little darling,
Id like to try to read you palm
I used to think I was some kind of gypsy boy
Before I let you take me home.

So long marianne, its time that we began
To laugh and cry and cry and laugh about it all again

Well, you know that I love to live with you,
But you make me forget so very much
I forget to pray for the angel
And then the angels forget to pray for us.

So long marianne, its time that we began
To laugh and cry and cry and laugh about it all again

We met when we were almost young
Deep in the green lilac park
You held on to me like I was a crucifix
As we went kneeling through the dark.

So long marianne, its time that we began
To laugh and cry and cry and laugh about it all again

Your letters say that you are beside me now
Then why do I feel alone?
Im standing on a ledge and your fine spider web
Is fastening my ankle to a stone.

So long marianne, its time that we began
To laugh and cry and cry and laugh about it all again

For now I need your hidden love
Im cold as a new razor blade
You left when I told you I was curious
I never said that I was brave.

So long marianne, its time that we began
To laugh and cry and cry and laugh about it all again

O you are really such a pretty one
I see youve gone and changed your name again
And just when I climbed this whole mountainside
To wash my eyelids in the rain.

Abraham Lincoln (February 12, 1809 – April 15, 1865) e 16 – иот  и  John Fitzgerald Kennedy ((May 29, 1917 – November 22, 1963) e 35 – иот американски претседател бездруго  спаѓаат во најпознатите американски претседатели. Педантните истражувачи на нивниот живот дело регистрирале серија неверојатни совпаѓања/коинциденции кои делуваат неверојатно збунувачки и фасцинатни.

Еве само некои од нив:

1. Abraham Lincoln e избран за претеседател во 1860, а Fitzgerald Kennedy еден век подоцна во 1960 година!

2. Abraham Lincoln е избран во Конгресот во 1846, а John Fitzgerald Kennedy во 1946 година.

3. Имињата на Lincoln и Kennedy имаат по седум букви.

4. Двјацата претседатели биле докажани борци за човекови права.

5. Сопругите на двајцата претседатели изгубиле дете додека живееле во Белата Куќа.

6. Двајцата претседатели се убиено со куршум во глава.

7. Двајцата претседатели се убиени во петок.

8. Секретарката на Lincoln се презивала Kennedy, a секретарката на Kennedy се презивала Lincoln.

9. Двајцата претеседатели биле јужњаци.

10. Двајцата претседатели кои ги наследиле исто така биле јужњаци.

11. Имињата на двајцата нивни насlедници имааат по 7 букви и двајцата се презивале Johnson.

12. Andrew Johnson, наследникот на Lincoln е роден 1808, а Lindon Johnson, наследникот на Kennedy eроден 1908 година.

13. John Wilkes Booth, убиецот на Lincoln e роден 1839, а Lee Harvey Oswald, убиецот на Kennedy 1939 година.

14. Двајцата атентатори се познати по нивните три имиња а збирот на буквите е 15.

15. Lincoln умре во театарот Kennedy, a Kennedy во автомобилот марка Lincoln.

16. John Wilkes Booth се обиде да избега од театарот, а беше уапсен во соседната зграда.  Lee Harvey Oswald се обиде да побегне од зграда а е уапсен во театарот.

17. Booth и Oswald се убиени пред судење.

А сега најневеројатната коинциденција:

Недела дена пред атентатот Lincoln бил на одмор во Monroe – Merylend, a недела дена пред атентатот Кennedy бил на одмор со Merylin Monroe!!!

Дали е ова случајност или пак со нашата судбина сепак управува некој друг?

Или што би рекол некогашниот легендарен коментатор Младен Делич:
Људи моји јели ово могуче… Шта је ово… Лудница!

Едно летно попладне… Некаде на Преспанското езеро…

Најава за дожд...

Сепак Сонцето пак победува!

Во последната колумна во весникот „Време“ универзитетскиот професор Јове Кекеновски, еден од оснивачите на ВМРО ДПМНЕ и долгогодишен функционер на истата, отворено и директно обвинува за криминални активности високи функционери на Владата на премиерот Груевски. Иако во текстот не се споменуваат имиња сепак повеќе од очигледно е на кого се однесуваат изнесените тешки обвинувања.

Ракавицата е фрлена!

НЕКОИ ФУНКЦИОНЕРИ СТАНАА АПАШИ НАД АПАШИТЕ

Подолго време пред да го напишам овој текст размислував дали е потребно еден професор да се занимава со вакви работи, особено ако за тоа си има надлежни органи во државата. Но, откако ми стана јасно дека од тоа ќе нема ништо, решив јавно да ги споделам со јавноста моето размислување и моите сознанија, па белки ќе се сетат премиерот, надлежниот министер и Антикорупциска комисија дека, конечно, ќе треба да преземат мерки за ова што го пишувам подолу, а кое мислам дека им е мошне јасно на сите освен на тие што треба да преземат нешто.

Имено, се работи за се поголемата корупција, која подолго време е присутна и видлива кај функционерите што се сега на власт. Јавно го поставувам прашањето зошто и покрај очигледната кражба досега никој не презема ништо. Сите антикризни мерки што ги презема владата се ништо, без ефект и стопроцентно сум сигурен дека ќе нема потреба од нив доколку ги запира своите функционери во натамношното безмилосно крадење на државата и на граѓаните на Република Македонија. Во своето крадење еден дел од актуелните функционери отидоа предалеку, ги надминаа ненадминливите сдсмовци. Станаа апаши над апашите! Доколку сака сериозно да се зафати со лекување на оваа болест (за да не добие размери на пандемија, ако и веќе не е), премиерот и другите надлежни ќе треба сериозно да речат стоп за криминалот и да се зафатат со сечење во корен на краците на ова октоподиште. Казнените мерки за овие крадци колку и да бидат болни за партијата на власт ќе мораат стоички да се издржат за доброто на сите нас за доброто на Македонија. За почеток е доволно само да проверат какви автомобили возат сегашниве функционери, а какви возеле пред да дојдат на функцијата, колку стана купиле откако се на функцијата, за себе и за своите деца.

Но, ова не е се, нека проверат какви и колку џипови се купени на име на своите сопруги и љубовници и како за кратко време станале сопственици на фабрики, а притоа се директори на јавни претпријатија, на разни агенции и служби само неколку години. Само нека споредат што имале пред неколку години кога ја преземале функцијата и што имаат сега. Со своето натрупано богатство за само неколку години можат да им позавидат и најголемите светски бизнисмени.

Навистина не ми е јасно зошто досега не се преземени мерки кон очигледниот криминал на директорот што ја градеше, а денес и управува една од спортските сали во државата. Жално е што и покрај оставката на претседателот на Надзорниот одбор на оваа институција за која пишувам, кој јавно не се согласи да потпише документи и ситуации со десетина пати зголемени цени, надлежните не преземаа ништо. Човекот си даде оставка, која беше прифатена како да не било ништо и притоа експресно е назначен нов претседател на Надзорен одбор, кој без око да му трепне ги потпишува овие ситуации. Новиот претседател на надзорниот одбор брзо се снајде во својата нова улога и влезе во веќе разработената шема. За случувањата и бескрупулозната кражба во оваа институција не беа доволни ниту пишувањата на еден македонски неделник. За информација на читателите ваквите објекти во Република Хрватска чинат најмалку 7-8 пати поевтино отколку што неговата изградба чинеше кај нас. Претпоставувам дека не е преземено ништо досега поради големиот срам што ќе пукне во јавноста, бидејќи директорот на овој објект партијата на власт од политички мртовец го претвори во активен потрчко, но и поради неговото блиско пријателство со директорот на УЈП на РМ.

Исто така, треба јасно да се проговори и за процентот за исплатени средства (популарно наречен аванта, рекет и сл), кои министрите и нивните пајташи им ги бараат на разните фирми што соработуваат со министерствата. За да им ги исплатат легално заработените средства што подолго време министерствата им ги должат на своите соработници, рекетот достигнува и до фантастични 50 проценти. Проверете колку најголемиот коалициски партнер, односно министерот што го раководи ова министерство што е формирано пред десетина години, му побара и му ги зема на лицето А.М.Љ. Проверете колку му бараат за да му ги пуштат и другите средства што му ги должат. Премногу господа надлежни! Овие ваши функционери усул немаат, па уште и му закануваат на човекот. Ете до каде дојдовме?!

Купувањето и продавањето на кандидатура за градоначалник, советник, пратеник или друг функционер е јавна тајна, за која изгледа не знаат само тие што треба да преземат нешто. Кандидатите за градоначалници, на овие избори на еден дел од партиите во коалицијата, мораа да платат за тоа што се кандидирани. Цената за едно градоначалничко место во околината на Скопје, за која свој кандидат кандидираше една мала партија на една етничка зааедница во коалицијата на Груевски, достигна до фантастични 20.000 евра, кои несудениот градоначалник мораше да ги даде за, „партијата“ плус човекот и сам си ја финансираше својата кампања. Проверете колку илјади евра претседателот на оваа мала партија им бара на функционерите што ги поставил во институциите што му припаѓаат на неговата партија како божемна помош за партијата. За да не се мачите ќе ви кажам дека сумата е точно 10.000 евра, кои доколку не им ги депонираат во „партијата“ во скоро време ќе побараат негово разрешување. А тоа впрочем и се случи пред неколку дена. Владата експресно по предлог на претседателката на кадровската комисија на Владата на РМ го разреши директорот на оваа новоформирана институција, а по претходно барање на претседателот на малата партија коалициски партнер на ДПМНЕ.

Дали треба да ги споменувам се позачестените пишувања на новинарите и нивните сериозни сомневања за криминалот во владината служба за општи и заеднички работи при реконструкцијата и опремувањето на претседателска вила Анекс 2, за криминалот на поранешниот привремен градоначалник на општина Карпош, за сомневањата со експресните измени и дополнувања на деталните урбанистички планови посебно за време на мандатот на поранешниот градоначалник на Кисела Вода, Центар, за недовршеното уривање на најгрдиот објект до градскиот стадион во парк и др. Меѓутоа и покрај тоа што сум сигурен дека ова му е повеќе или помалку му е познато многу одамна на премиерот, навистина не ми е јасно зошто молчи и ги толерира овие бедници од луѓе. Доколку се плаши за својот рејтинг, веднаш ќе му одговорам дека нема потреба бидејќи преземените мерки против овие ништожници само ќе му го зголемат рејтингот кој по сето она што се случува на економски план сериозно може да ја фати надолнината. Ова ми се чини како онаа народната „си патиме од блиските свои“.

Некогаш постоел остров на кое живееја чувствата и човечките вредности: Богатството, Добрата Воља, Тагата, Гордоста, Знаењето и меѓу останатите и Љубовта.

Еден ден сфатиле дека нивниот остров ќе потоне и ги подготвиле своите бродови за да го напуштат.

Единствено Љубовта сакала да остане до последен момент.
Кога островот се нашол пред целосно потопување Љубовта одлучила да побара помош.

Богатството поминувало о близина и Љубовта го запрашала: „Богатство, можеш ли да ме поведеш со себе?“
„Не можам, многу злато и сребро има на мојот брод и нема место“ – рече Богатството.

Љубовта тогаш одлучила да ја праша Гордоста која поминувала со величенствен брод: „Гордост, те проколнувам, можеш ли да не поведеш со себе?“

„Не можам да ти помогнам Љубов“, одговорила Гордоста. „Овде се’ е така совршено што би можела да ми го уништиш бродот“.

Тогаш Љубовта ја замолила Тагата која поминувала покрај островот: „Таго те молам поведи ме со себе!“
„Ох Љубов“, одговорила Тагата. „толку сум тажна што не можам“

Кога Добрата Воља поминувала покрај островот толку била задоволна што не сакала ниту да слушне како ја повикува.

Тогаш Љубовта слушнала некаков глас: „Дојди Љубов, јас ќе те понесам со мене!“
Тоа беше старец во мал чамец. Кога стигнале до копното, Љубовта се симнала, а старецот заминал. Љубовта била толку многу среќна што заборавила да го праша старецот за името.

Љубовта сфатила колку му должи и го прашала Знаењето: „Знаење, ти сигурно знаеш кој ме спаси?“

„Тоа беше Времето“, одговори  Знаењето.
„Времето?“; запраша Љубовта. „Па зошто времето би ме спасило?“
Знаењето одговори: „Затоа што само Времето е способно да процени колку Љубовта е важна во животот…“

Посветено на мене од Литера…

КАИНАВЕЛСКО ПЛЕМЕ

На Александро

Со каков нож да се отворам:
да се видам, па да кинисам…

Во мене гревовите се пресликани
на дедо ми и прадедо ми
- името што не си го знаеле…

Црни векови размотувале
зјајдупки да пополнат
и пак ништо немале…

Кога оној пред дедо ми
гревовите на кантар ги измерил,
планините пропиштеле
сосе птиците – жалосниците…

Си ги мерам стаплките
со трагите на пркосниците
- колку се мали…

Од стомина еден да останеше
големи ќе бевме…

О, клета реко од солзи и крв,
ќе има ли благлослов за водите твои
во векот од светлина што го ковевме…

А волци сме, си знаеме,
глад црна за сами себе не стрви…

Уште колку данок ни остана
да платиме, да преплатиме
- долг да не оставиме
кога од племето каинавелско
ќе кинисаме…

ПОСВЕТЕНО НА  ЛИТЕРА

Поету,
Земи нож ’рѓосан, нај’рѓосан
крвјосан
со триста гревови на него…

Најпрвин пресечи го сонот
исткаен
од љубов и пизма
од јад и чемер
надеж и очај

извезен со крвта на неродените

пресечи го напола,
па на четврт
издроби го на ситни парчиња
запали го
изгори го

реката нека го однесе
преку 40 камења

од Недојдија ново племе нека никне

И на крај ВРБА за двајцата…

Ој вие угнетени и клети,
вие потомци на луѓе свети
станете, да тажите престанете.
Отфрелете клетва
на клевета крај и ставете
што вчера било заминало
за утрина црква правете.
Ој вие посветени на дом
не копајте дамари за капка жедни
во кал затрупани
во плетенка сплетени од збор…
судбина им била
за век да стојат исушени, бедни.
Ој вие угнетени, клети
на данокот ви ваш Сизиф сам мал му е
та нит вие нит челадта ваша
со правда ќе ја дотера судбината ни наша.

(Мотив од Преспа – автор на фотката Александро)

... за поубаво да ја поминете оваа ноќ додека го чекате новото Сонце и новото утро…

…поздрав до сите Александри….

Alexandra Leaving

Suddenly the night has grown colder.
The god of love preparing to depart.
Alexandra hoisted on his shoulder,
They slip between the sentries of the heart.

Upheld by the simplicities of pleasure,
They gain the light, they formlessly entwine;
And radiant beyond your widest measure
They fall among the voices and the wine.

It’s not a trick, your senses all deceiving,
A fitful dream, the morning will exhaust –
Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.

Even though she sleeps upon your satin;
Even though she wakes you with a kiss.
Do not say the moment was imagined;
Do not stoop to strategies like this.

As someone long prepared for this to happen,
Go firmly to the window. Drink it in.
Exquisite music. Alexandra laughing.
Your first commitments tangible again.

And you who had the honor of her evening,
And by that honor had your own restored –
Say goodbye to Alexandra leaving;
Alexandra leaving with her lord.

Even though she sleeps upon your satin;
Even though she wakes you with a kiss.
Do not say the moment was imagined;
Do not stoop to strategies like this.

As someone long prepared for the occasion;
In full command of every plan you wrecked –
Do not choose a coward’s explanation
that hides behind the cause and the effect.

And you who were bewildered by a meaning;
Whose code was broken, crucifix uncrossed –
Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.

Say goodbye to Alexandra leaving.
Then say goodbye to Alexandra lost.

Паоло Коељо во неговата книга „Петтата гора“ вели вака:

ИМА ТРИ РАБОТИ ШТО ВОЗРАСНИТЕ ВО СЕКОЕ ВРЕМЕ МОЖАТ ДА ГИ НАУЧАТ ОД ДЕЦАТА: ДА БИДАТ СРЕЌНИ БЕЗ ПРИЧИНА, СЕКОГАШ ДА БИДАТ ЗАФАТЕНИ СО НЕШТО И ДА ЗНААТ ДА ГО БАРААТ – СО СИТЕ СВОИ СИЛИ – ОНА ШТО ГО ПОСАКУВААТ!

Во прилог на неговата теза ви презентирам две поучни приказни за нив:

1.Пред повеќе години кога цената на сладоледот била многу пониска отколку денес десетгодишно дете седеше во слаткарница. Келнерката му донела чаша вода.
„Колку чини порција сладолед?“ запрашало детето.
„Пеесет центи“ му одговорила келнерката.
Детето ги изброило металните парички.
„ А колку чини овој сладолед во чаша?“
Тогаш во слаткарницата почнале да влегуваат и други гости и келнерката полека почнала да губи трпение.
„35 центи “ грубо му одговорила.
Детето уште еднаш ги преброило парите и одвратило: „Донесете ми тогаш сладолед во чашка“
Келнерката му донела сладолед и сметка. Момчето го изеде сладоледот, ја плати сметката и замина.  Кога келнерката се вратила на масата за да го расчисти почнала да плаче. На работ на чинијата момчето оставило 15 центи напојница. Момчето го избрало слaделедот во чашка за да има доволно за напојница!

2.Почетокот на приказната оди далеку во минатото кога некој татко ја казнил својата петгодишна ќерка затоа што изгубила некоја скапоцена работа, а пари во тоа време немало.

Беше Божик…
Следното утро девојчето донело мала кутија како поклон и рекла:
Тато, ова е за тебе!
На таткото му паднало непријатно, а кога ја отворил кутијата и видел дека во неа нема ништо силно се налутил и ја прекорил ќерката:
Ако нешто поклонуваш, тогаш во кутијата мора да ставиш нешто!
Девојчето го погледало тажно и со насолзени очи рекла:
Тато, па не е празна. До врв ја наполнив со бакнежи само за тебе!
Таткотo силно се возбудил. Клекнал пред ќерката и ја замолил за прошка. До крајот на животот ја чувал таа кутија покрај креветот и секогаш кога ќе се почувствувал изгубено и очајно ја земал, отварал, земал од неа еден бакнеж и се сеќавал на љубовта која ќерката ја собрала во неа.
Секој од нас има кутија полна со бакнежи и љубов што ни ја поклонуваат саканите, децата, пријателите… Не постојат поважни работи кои би ги добиле! .

Секогаш може да се научи многу од чистотата на детската душа!

Лето е…. една добра песна…

Tu sais

Je n'ai jamais ete aussi heureux que ce matin laNous marchions sur une plageUn peu comme celle-ciC'etait I'automne

Un automne ou il faisait beauUne saison qui n'existe que dans le Nord de I'AmeriqueLa-bas on I'apelle I'ete IndienMais c'etait tout simplement le notreAvec ta robe longueTu ressemblais a une aquarelle de Marie Laurence . . .Et je me souviens

Je me souviens tres bien de ce que je t'ai dit ce matin lall y a un an

ll y a un sieclell y a une eternite

On ira ou tu voudras quand tu voudrasEt I'on s'aimera encore lorsque I'amour sera mortToute la vieSera pareille a ce matinAux couleurs de I'ete Indien

Aujourd'hui je suis tres loin de ce matin d'automneMais c'est comme si j'y etais.

Je pense a toiOil est-tuQue fais-tuEst-ce que j'existe encore pour toiJe regarde cette vagueQui n'atteindra jamais la duneTu vois comme elle je reviens en arriereComme elle je me couche sur le sable et je me souviensJe me souviens des marees hautesDu soleil et du bonheur qui passait sur la merll y a une eterniteUn sieclell y a un an.

On ira ou tu voudras quand tu voudras . . .

Ba Ba BaBa Ba Ba Ba Ba Ba Ba Ba . . .

и една добра разгледница…

ДО НЕКОИ ПОДОБРИ ВРЕМИЊА….

…. НАМЕСТО ПОЗДРАВ…

…A САКАВ САМО ДА БИДАМ РЕАЛЕН И… ГО ПОБАРАВ НЕВОЗМОЖНОТО….

АLEXANDRO

Додека на едни: Литера, Ефо, Маат, 1979… им недостигав (Благодарам!),  тие и другите ме одвраќаа од намерата да се повлечам (пак Благодарам!)…

Сончева ми ја предаде блогерската штафета  ( Благодарам!), и прописно и оправдано ме искритикува за последниот пост! Признавам, најлош е … ама сепак добро е што е така, нели? А замислете да беше најдобар!?

За мир во куќата (блогерајот)  и за атер на публика еве едно кругче и од мене!

Ми недостигаат сите оние блогери кои си заминаа или се неактивни подолг период, а ме заинтригирале и заинтересирале со нивните постови или коментари  на било кој начин.

Посебно овие:

Антидневник – заради нејзините прекрасни постови.

Е ман – (блогот не постои) , со кого ја имав првата блогерска војна која заврши со виртуелно пријателство (и покрај политичките разлики кои останаа) и со негово  ненадејно исчезнување. Жалам што не се запознавме лично…

Шали – (блогот не постои),  мојот омилен пациент од Бугарија од мојата прва македонско – бугарска војна на блогерајот.

Луциа – заради добрите постови (посебно оние за Јужна Америка) и првото блог пријателство.

ZY – Единствената која наместо пропаганда и непријателство ширеше позитивна енергија! Најубавото што дојде од Бугарија на македонскиот блогерај!

Ема – девојчето кое учтиво ме покани на нејзиното блогче да научам дека графитите не биле само обично шкрабање по ѕидовите! Ете и тоа го дознав…

Мирјана 56 (алијас Најче) – како постојана  опомена како не треба да се однесуваш кон останатите блогери кои имаат поинакво мислење од тебе!

И на крајот се разбира:

Андреј или АА  (блогот не постои) – со кого и покрај жестоките политички пресметки го сочувавме основниот човечки однос! Се збогував со него уште при првата негова најава дека ќе замине.  Штета, навистина штета  што го избриша блогот пред се’ заради оние прекрасни неполитички постови!

Штафетата му ја предавам на:

Бај Јове – нека ја прошета малку низ духовните предели

Сердарот – на патриотска основа, знае тој каде…

Капка нежност – по битолска линија…

Силвија Копола – малку трчање повеќе инспирација за добра поезија!

БатаЏанго (пошто Џанго е веќе прозван) – си знае зошто…

Време е за летање…